Ο τίτλος
Το έργο μου θα το ονόμαζα “Fresher than You" αφού μιλά για την ανανέωση και την φρεσκάδα που νιώθουμε όταν ξεκινάει μια καινούργια σχολική χρονιά. Είναι η μυρωδιά των καινούργιων βιβλίων, τα πολύχρωμα στυλό, οι καινούργιες ηλεκτρονικές συσκευές, το πόσο ανανεωμένοι νιώθουμε με όλα αυτά τα καινούργια items, αυτή η αίσθηση ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Όλα τα αντικείμενα αντικατοπτρίζουν μια καινούργια αρχή, μια επιθυμία για εξέλιξη και βελτίωση, σαν να αφήνουμε κατι παλιό πίσω και να ξεκινάμε με κατι ολοκαίνουργιο.
Συμπληρώσεις
Επιστροφή: Δυσκολία
Artwork: Guernica by Pablo Picasso
Καλό αποκαλόκαιρο: Μελαγχολία
Now: Ευγνωμοσύνη
Πλαίσιο: Σχολικά
Μια ιστορία
Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλές όμορφες στιγμές από την ζωγραφική. Είναι μια τέχνη που γενικότερα, ρέει πολύ στην οικογένεια μου. Ξεκίνησε από τον παππού μου στην Αυστραλία, ο οποίος ήταν ζωγράφος, πέρασε στην μαμά μου η οποία έγινε καθηγήτρια καλλιτεχνικών και τώρα έχει φτάσει σε εμένα. Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν είχα πρωτοπιάσει πινέλο στα χέρια μου στην ηλικία των δεκατριών περίπου. Η μητέρα μου με είδε να βάφω και σχεδόν έβαλε τα κλάματα, την είχε συγκινήσει ο τρόπος που έπιανα το πινέλο - λέει πως είναι ακριβώς ο ιδιος τρόπος με εκείνον του παππού μου - τον οποίο δυστυχώς, δεν κατάφερα να γνωρίσω διότι εμενε στην Αυστραλία και έφυγε όταν ήμουν σε μικρή ηλικία.
Να γυρνάς πίσω…
Το να γυρνάς πίσω στη δουλειά, το σχολείο ή και σε κάποιον άνθρωπο είναι αρκετά οικείο - γυρνάς κάπου που ξέρεις ηδη, υπάρχει μια άνεση, είναι κάτι γνώριμο και ταυτόχρονα, φέρνει και καινούργιες ευκαιρίες για αυτοβελτίωση και εξέλιξη σε ήδη υπάρχουσες καταστάσεις/σχέσεις. Η άνεση, ωστόσο, δεν έχει πάντα θετικό πρόσημο καθώς καποιες φορές, χρειαζόμαστε το καινούργιο, το άγνωστο, το αβέβαιο γιατί μάς φέρνουν την ανανέωση που ίσως μας ταιριάζει και περισσότερο εν τέλη.
Το ψευδώνυμο
Είχα πάντα μια λατρεία με την τέχνη, από μικρή το όνειρό μου ήταν να γίνω ηθοποιός. Ασχολούμουν πολύ με το θέατρο και με απασχολούσε πολύ το πώς θα εμφανιζόταν το ονομά μου στην τηλεόραση όταν έπεφταν οι τιτλοι. Σκεφτόμουν πως το Αλεξάνδρα Παναγιωτίδου ισως ειναι λιγο μεγάλο για το Hollywood. Κάπως έτσι το έκοψα στο Lex Pan. Ναι, είχα μεγάλες προσδοκίες θα λέγαμε! Ακόμη κι αν δεν το χρησιμοποιησα ποτέ για καποιο θεατρικό ή κινηματογραφικό λόγο, όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το brand μου πριν από 4 χρόνια, θεώρησα ότι ταιριάζει απόλυτα και με χαρακτηρίζει σαν προσωπικότητα. Οπότε, να μαι!