Τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο! Πηγαίνοντας να πετάξω να τα σκουπίδια στο Χαλκούτσι Ωρωπού ακούω μέσα από τον κάδο ένα κλάμα, κοιτώντας μέσα βλέπω ένα κουταβάκι ημέρων με κλειστά ματιά. Δίχως δεύτερη σκέψη τον βγάζω και τον παίρνω μαζί μου Αθήνα για να τον πάω σε ένα γιατρό να το δει. Αυτή ήταν η αρχή να γνωρίσω τον καλύτερο μου φίλο με όλη την έννοια της λέξης και χωρίς καμία υπερβολή. Αχώριστοι εδώ και 6 χρονιά ζει μέσα στο σπίτι, είναι ισότιμο μέλος της οικογένειας. Η ζωή με τον σκύλο αλλάζει μόνο προς το καλύτερο. Χωρίς να μπορεί να μιλήσει σου δίνει αγάπη, μόνο με το βλέμμα του, είναι εκεί και σε περιμένει και μόλις γυρνάς χαίρεται που σε βλέπει χωρίς να έχει ποτέ μούτρα γιατί λείπεις. O Ponce είναι ο καλύτερος φίλος μου. Επίσης είναι λάτρης της τεχνολογίας!
Πριν 7μισι χρόνια η ζωή μου έκανε ένα όμορφο δώρο όταν τον άκουσα να κλαίει από μακριά. Ο Μπρούνο βρέθηκε στην Πάρνηθα παραμονή Χριστουγέννων δεμένος από τον λαιμό σε ένα δέντρο μέσα στα χιόνια. Δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία για το πού θα καταλήξει. Από εκείνη την μέρα έγινε το σπίτι μου κι εγώ το δικό του. Σε λίγους μήνες θα κλείσει 8 ευτυχισμένα χρόνια και θα τα γιορτάσει με τα άπειρα παιχνίδια στο σπίτι του, τον κήπο του, το κρεβάτι του μέσα σε μια αγκαλιά. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την αγάπη που μπορούν να σου δώσουν αυτά τα πλάσματα. Ο Μπρούνο με έχει σώσει από ληστεία 2 φορές, με έχει προστατέψει αλλάζοντάς με κατεύθυνση τα βράδια που περπατάμε, έχει σταθεί στο πλευρό μου σε ώρες πολύ δύσκολες και έχει αναβαθμίσει την ζωή μου με κάθε τρόπο.
Τον Prince τον βρήκα το 2020, κάτω από το σπίτι μου, με ύφος «επιτέλους ήρθες». Ήταν καραντίνα, δεν έβγαινα ούτε για ψωμί, αλλά βγήκα για γάτο. Από τότε ζούμε μαζί – βασικά εγώ ζω στο σπίτι του. Τρώει καλύτερα από μένα, κοιμάται στο μαξιλάρι μου και με ξυπνάει κάθε πρωί με ύφος CEO που έχασε meeting. Τον λατρεύω, όσο κι αν με σπρώχνει από τον καναπέ. Είναι ο Prince – όχι από τα παραμύθια, αλλά από τη γειτονιά. Κι αν με ρωτήσεις ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι… μάλλον καταλαβαίνεις!
Είναι μαύρη, με λεύκες πατούσες και ένα βλέμμα που σε κάνει να την αγαπήσεις με την πρώτη ματιά. Σ’ ένα παγκάκι καθόμασταν με την σύζυγό μου και ήρθε και έκατσε ανάμεσά μας. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφασίσαμε να την κρατήσουμε. Το όνομα αυτής: Frida και κλείνουμε 11 χρόνια αγάπης φέτος. Μας έμαθε να αγαπάμε και να σεβόμαστε όλα τα ζώα και το περιβάλλον. Μας έκανε πιο υπεύθυνους σαν άτομα έτσι ώστε με την σειρά μας, όλα αυτά να τα μάθουμε στην κόρη μας. Αν θες να μάθεις τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη υιοθέτησε , ΜΗΝ αγοράζεις. Frida , σ’ ευχαριστούμε και σ’ αγαπάμε.
Τη βρήκαμε μόνη της σ’ ένα χωράφι, κουρνιασμένη δίπλα στα αδερφάκια της που δεν τα κατάφεραν. Την πήραμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Από τότε, γέμισε το σπίτι αγάπη και απρόσμενη συντροφιά. Μέλη της οικογένειας που δεν τους άρεσε πολύ η ιδέα πλέον δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς την Carti στο σπίτι. Μου θυμίζει καθημερινά τη δύναμη της επιβίωσης και πόσο λίγη φροντίδα χρειάζεται για να αλλάξει μια ζωή.
Καλημέρα. Είμαι η Νέφη. Ο μπαμπάς με την μαμά μου με βρήκαν σε ένα παλιό κτίριο στο παλιό λιμάνι των Χανίων. Έκλαιγα γιατί είχα να φάω μέρες και έτσι με άκουσαν. Μόλις τους είδα έτρεξα κατευθείαν πάνω στη μαμά μου. Από τότε είμαι το πιο ευτυχισμένο σκυλάκι στον κόσμο. Με πήραν στο σπίτι τους και κατευθείαν με πήγαν στον κτηνίατρο -ήμουν πολύ καλά όμως πολύ αδύνατη. Όλη μέρα παίζουν μαζί μου και με γεμίζουν φιλιά. Επίσης, με ταΐζουν πολύ και τώρα που έχω παχύνει και ο γιατρός μου απαγορεύει να τρώω από το πιάτο τους, τους γαυγίζω μέχρι να μου δώσουν. Θα είμαι για πάντα χαρούμενη με αυτούς τους δύο που έχω βρει και θα τους εκμεταλλεύομαι να μου δίνουν φαγητό όλη μέρα γιατί είμαι γλυκούλα και μικρούλα.
Γειά σας, εγώ είμαι η Πολα, όμως δεν μπορώ να ακούσω το όνομα μου γιατί είμαι κουφη 😁 Πριν από 13 χρόνια διάλεξα εγώ την οικογένεια μου και την ζεστασιά ενός σπιτιού και άφησα πίσω μια δύσκολη ζωή στους δρόμους. Καθημερινά παιχνίδια, αταξίες, κλεψίματα φαγητού, αγκαλιές και πολλή αγάπη είναι τα πράγματα που με κάνουν να νιώθω η πιο τυχερή γάτα. Αν θέλεις να βρεις έναν φίλο και την πραγματική αγάπη δεν χρειάζεται να τον αγοράσεις, το μόνο που αρκεί είναι να κοιτάξεις δίπλα σου, είναι στον δρόμο και σε περιμένει.
Αύγουστος 2016 κάπου στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, ανάμεσα σε κόρνες και αδιαφορία, είδαμε ένα μικροσκοπικό γατάκι. Μόλις την αντικρίσαμε, σταματήσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ανοίξαμε την πόρτα και την καρδιά μας. Ήταν τρομαγμένη αλλά και τόσο γενναία. Από εκείνη τη μέρα, δεν ήμασταν πια οι ίδιοι ούτε εμείς, ούτε αυτή, ούτε το σπίτι μας που γέμισε παιχνίδι, αγάπη και στοργή.
Τον Μάου τον πρωτοείδα στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού ένα καλοκαίρι, γεννήθηκε από αδέσποτη μαμά και επειδή θα κινδύνευε δινόταν προς υιοθεσία. Επικοινωνήσαμε αμέσως και σε μια εβδομάδα ήταν στο σπίτι μας, ήταν μόλις τεσσάρων μηνών. Η ζωή μας στο σπίτι έκτοτε έχει πάρει τελείως άλλη τροπή. Ο Μάου έχει τρελή αδυναμία στο φαγητό και στο κυνηγητό, του αρέσουν πολύ τα χάδια και ο ύπνος τις απογευματινές ώρες ενώ το βράδυ σε ξυπνάει από τις 4 για να του κάνεις παρέα. Όλοι στην οικογένεια τον αγαπάμε και τρέχουμε συνέχεια από πίσω του για να μην του λείψει τίποτα.
Έψαχνα πολύ καιρό να βρω ένα γατάκι όμως δεν τα κατάφερνα. Μέχρι που μια μέρα στις 09/07/2023 ήρθε ο Μπούμπου μου. Τον βρήκε η αδερφή μου. Είχε πολλά αδελφάκια και προκειμένου να μην μεγαλώσει στον δρόμο ήρθε στο παντοτινό του σπιτάκι, μην τον βλέπετε έτσι γλυκούλη και ήρεμο -απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η καθημερινότητά μας είναι κάθε μέρα ξεχωριστή και με άπειρο τρέξιμο γιατί είναι πολύ παιχνιδιάρης αλλά και πολύ απαιτητικός στον ύπνο του και στο φαγητό του. Παρόλα αυτά με έχει μάθει να τον αγαπώ κάθε μέρα όλο και περισσότερο και όταν δεν είμαι καλά έρχεται πάντα να τον πάρω αγκαλιά. Για μένα είναι ένα μπουμπούκι που ανθίζει καθημερινά και μου ομορφαίνει όλο τον κόσμο γύρω μου.
Την πέταξαν σε έναν κάδο σκουπιδιών , την λένε Άρια, όπως η ηρωΐδα από το Game of Thrones. Κι όμως, βρέθηκε στην αγκαλιά μας. Σήμερα κοιμάται 16 ώρες τη μέρα, απλωμένη σαν βασίλισσα στον καναπέ. Ξυπνάει μόνο όταν μυρίσει φαΐ. Και τρώει τα πάντα. Όλα. Από τις κροκέτες της μέχρι και τις πίκλες σου. Δεν ζητάει πολλά — μόνο φροντίδα, λίγη στοργή και ένα-δυό μεζεδάκια. Και κάθε μέρα μας υπενθυμίζει πως καμιά φορά, αυτό που πετάνε άλλοι… είναι θησαυρός.
Ο Δίας βρέθηκε στα Οινόφυτα από φιλοζωική μαζί με τα 5 αδελφάκια του, πέρασε πολλά, μέχρι και τύφο έπαθε αλλά με την κατάλληλη φροντίδα αυτό το έχει αφήσει πίσω του. Τον ερωτεύτηκα και από τον Αύγουστο του 2024 είμαστε μαζί! Είναι 1 έτους πια και πολύ χαρούμενος όταν γυρνάω από τη δουλειά και έρχεται η ώρα να παίξουμε και να πάμε βόλτα.
Την γάτα μου την βρήκαμε στα σκουπίδια να κλαίει σε ηλικία ούτε 2 μηνών. Στο σπίτι έκλαιγε και δεν σταμάταγε με τίποτα. Δεν ξέραμε τι ήθελε να μας πει. Οπότε βρήκαμε το ιδανικό όνομα: Βίρνα. Η Βίρνα ακόμα και μετά από 12 χρόνια μαζί δεν ξέρουμε τι θέλει να μας πει όταν νιαουρίζει αλλά πάντα σταματάει με λίγο κοτόπουλο.
Σας παρουσιάζω τον Bruce – ή αλλιώς τον… σκυλοσταρ της οικογένειας!
Τον υιοθετήσαμε με τη Νάσια τον Φεβρουάριο του 2018, όταν είδαμε ένα post από τη σελίδα της εθελοντικής οργάνωσης «Φαντάσματα Ασπροπύργου». Ο Bruce είχε βρεθεί τότε σε ερημική περιοχή με τα τρία αδερφάκια του και τους γονείς του – και όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, ήταν ο μόνος καφέ! Η επιλογή ήταν μονόδρομος (το χρώμα με κέρδισε)… και κάπως έτσι καταφέραμε να υιοθετήσουμε και τον πιο γκρινιάρη απ’ όλους! Karma, θα πει κανείς – μιας και κάποιοι με λένε γκρινιάρη, αλλά δεν τους ακούω (συχνά).
Ο Λάρρυ βρέθηκε κουτάβι στα σκουπίδια, αλλά σήμερα είναι μέλος της οικογένειάς μας — και μάλιστα απ' τα σημαντικά. Τον υιοθέτησα πριν 10 χρόνια και είμαστε αχώριστοι. Φοβισμένος στην αρχή, αλλά πάντα γεμάτος ενέργεια και χαρά. Κάθε βράδυ κάνουμε τις νυχτερινές μας βόλτες — εγώ, αυτός κι η απόλυτη ησυχία. Μου έμαθε τι σημαίνει αγάπη χωρίς καμία προσδοκία. Και ναι, κοιμάται στα πιο άνετα μέρη. Εγώ όχι.
Πέρυσι το καλοκαίρι ένας συνάδελφος από το κατάστημα που βρισκόμουν βρήκε ένα αδέσποτο σκυλάκι, το έστειλε στην ομαδική μας και από την στιγμή που το είδα, κατάλαβα ότι είχε βρει το σπίτι του. Ένα Beagle περίπου 5 μηνών - όποιος ξέρει, ξέρει! Δεν ήταν τίποτα εύκολο στην αρχή καθώς ήταν ακόμα πολύ μικρός. Είναι πολλές οι δυσκολίες που περάσαμε και που ακόμα έχουμε αλλά ταυτόχρονα δίνει τόση πολύ αγάπη σε όλους. Ο Πλούτο μπορεί να είναι ο πιο φωνακλάς της γειτονιάς αλλά και το πιο ήρεμο σκυλάκι (ανάλογα την όρεξη). Όλη μέρα θέλει αγκαλιές, παιχνίδια και φαΐ.
Από εδώ η Ροξυ, η σκυλίτσα που βρέθηκε στον δρόμο ταλαιπωρημένη έχοντας πάθει ασιτία. Βρέθηκε στην αγκαλιά μας μετά από ένα Facebook post που έψαχνε μια οικογένεια να την αγαπήσει, έχοντας μόλις αναρρώσει από την νοσηλεία της στο petshop όπου την βρήκαν. Ήταν αγάπη με την πρώτη ματιά. Δεν θα μπορούσα να νιώσω πιο τυχερή που βρέθηκε στη ζωή μου η Ρόξυ μας.
Αυτή είναι η Ήρα. Είναι 3μισή χρονών και είναι μαζί μου από 3 μηνών κουταβάκι. Την βρήκαμε σε μια ανάρτηση στο Facebook και επικοινώνησα αμέσως με την κοπέλα που την είχε. Ήρθε από τα λουτρά της ωραίας Ελένης με τον προαστιακό κ στην αρχή ήταν αρκετά φοβισμένη. Της δίνουμε πολλή αγάπη και είναι μέρος της οικογένειάς μας. Είναι το καλύτερο σκυλί του κόσμου, τέτοια σκυλιά σαν την Ήρα δεν είναι απλώς ζώα συντροφιάς αλλά σου υπενθυμίζουν ότι κάθε ζωάκι αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.
Αυτός είναι ο Daisy ή διαφορετικά πατατάκι για εμάς. Μάς τον δώσανε ενώ ήταν μόλις 6 μηνών, αφού τον είχαν βρει παρατημένο σε έναν δρόμο με χτυπημένο πόδι. Αποφασίσαμε να τον καλωσορίσουμε σπίτι μας. Αρχικά, νομίζαμε πως ήταν όπως τα άλλα τα γατιά όμως αποδείχτηκε πως ο Daisy έχει μια «κρυφή» λατρεία στο φαγητό. Είναι σχετικά απόμακρος γάτος, όμως δεν παύει να φωτίζει τις μέρες μας με τις χαζομάρες του. Θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι και ένα κινούμενο meme. Όμως δεν είναι μόνο αυτό, παρόλη την απέχθειά του προς τους ανθρώπους ξέρει πότε δεν αισθανόμαστε καλά και έρχεται να μας παρηγορήσει χαρίζοντάς μας την συντροφιά του (πράγμα καθόλου συνηθισμένο).
Ημερολόγιο Μόλυ: Ημέρα 487 στο καινούριο μου σπίτι🏡
Πέρυσι το Πάσχα ήρθε ένα ζευγάρι και με πήρε από τη Φιλοζωική Αχαρνών. Δεν ήξερα πού με πάνε αλλά είδα αυτό το βλέμμα που με κοίταζε με αγάπη που είπα «Α, ωραία, αυτή θα με κακομαθαίνει». Και δεν έπεσα έξω. Ένα χρόνο μετά, είμαι αρχηγός του σπιτιού. Κοιμάμαι στο κρεβάτι της, την γεμίζω τρίχες, τρώω καλύτερα απ’ αυτήν και της έμαθα τι πάει να πει «βγαίνω βόλτα ό,τι ώρα θέλω εγώ». Μού λέει πως της άλλαξα τη ζωή. Η αλήθεια είναι… ότι και εκείνη άλλαξε τη δική μου.
O Κοσμάς, ένας σκύλος που έχει ζήσει 50 ζωές έως τoν ενάμιση χρόνο ζωής του, και κάπως τώρα από τη στιγμή που ήρθε στην οικογένεια μας αποφάσισε πως έφτασε η ώρα να ξεκουραστεί. Γι’ αυτό και θα τον βρεις σχεδόν κάθε στιγμή της ημέρας να αράζει και να κοιμάται στο κρεβάτι του, σε καναπέδες, πατώματα και γενικά όπου μπορεί. Ήταν αδέσποτος και τον είχε βρει ένας κτηνίατρος στο Αιτωλικό (εξού και το όνομα), δίπλα στο Μεσολόγγι. Εμείς τον είδαμε σε ένα post σε λογαριασμό φιλοζωικής και απευθείας πάθαμε έρωτα οπότε και πήγαμε και τον φέραμε στην εξωτική Αθήνα. Στην αρχή οι πληροφορίες πολλές και καινούριες γι’ αυτόν και ταυτόχρονα κάναμε θεραπεία για διροφυλαρίωση οπότε ένα στρες υπήρχε (κυρίως σε εμάς). Από την πρώτη στιγμή, ο Κοσμάς ήταν ένας κύριος με σεβασμό προς τα εμάς, το σπίτι στο οποίο ζούμε όλοι μαζί και με το που ανταλλάξαμε το πρώτο μας χάδι όλος ο φόβος του ήταν παρελθόν. Λίγους μήνες μετά, είναι υγιέστατος, έχει χαλαρώσει αρκετά με πολλή προσπάθεια από αυτόν, από εμάς και τον εκπαιδευτή του και γενικά δεν θέλω να τα παραλέω αλλά είναι ο καλύτερος σκύλος του κόσμου και με μια ματιά του σε κάνει να λιώνεις.
