Είμαι μία μαμά στην τσίτα. Αν και πλέον, οι φίλες μου μου λένε ότι δεν ξέρουν αν με αντιπροσωπεύει πλέον αυτό το nickname. Ωστόσο, για μένα το δεδομένο είναι ότι όταν έχεις παιδιά δεν σταματάς να είσαι στην τσίτα. Απλά, υπάρχουν στάδια.
Ήταν πριν από 13 περίπου χρόνια όταν αποφασίσαμε με τον άντρα μου να μετακομίσουμε από την Αθήνα και να εγκατασταθούμε μόνιμα στο Λουτράκι.
Δυσκολεύτηκα στην αρχή γιατί πάντα δούλευα. Όταν ωστόσο τα παιδιά άρχισαν να μεγαλώνουν κι άρχισε να μου δημιουργείται ξανά χρόνος άρχισα να τρώγομαι ότι κάτι πρέπει να κάνω.
Ξεκίνησα το blog μαγειρικής της mamatsita για να έχω μία επαφή με τον έξω κόσμο. Πήγε καλά.
Δε νομίζω ότι λείπει κάτι από τα blogs μαγειρικής. Όλα υπάρχουν εκεί έξω. Νομίζω ότι αυτό που βοήθησε σε μένα ήταν ότι οι συνταγές μου στο blog συνοδεύονταν κι από μία ιστορία καθημερινότητας με την οποία κάθε φορά ταυτιζόταν αρκετός κόσμος.
Θέλω είναι να δείχνω τι μαγειρεύω στην κουζίνα μου. Όχι να κάνω ένα όμορφο φαγητό φωτογραφικά που το τρώει το καλάθι.
Ταυτίστηκαν μαζί μου οι μητέρες και κάναμε μια ωραία κοινότητα. Ήταν πολύ ενθαρρυντικά τα μηνύματα που έπαιρνα.
Οι γονείς μου είχαν ουζερί και όλα τα μαγειρικά, γινόντουσαν στο μαγαζί. Όταν φύγαμε από το Λουτράκι και ζούσαμε στην Αθήνα άρχισα να καταλαβαίνω πώς είναι η κουζίνα του σπιτιού.
Δεν έχω καμία σχέση με τους chefs, δεν έχω σπουδάσει μαγειρική. Πιο παλιά έλεγα ότι θα μου άρεσε να έχω ένα μαγαζάκι με πέντε-έξι πιάτα αλλά μετά σκέφτομαι ότι είναι δύσκολο και σκλαβιά και το παρατάω.
Μου αρέσει το Instagram. Όσο ήταν πιο μικρά τα παιδιά και είχα αυτόν το χρόνο μέχρι να φτιάξω το φαγητό για να γυρίσουν από το σχολείο να βρουν ένα πιάτο φαγητό, ήμουν πιο ενεργή. Τώρα τελευταία, που τα παιδιά έχουν φύγει από το σπίτι γιατί σπουδάζουν κτλ, είμαι λιγότερο.
Μου αρέσει η μαγειρική που βασίζεται στην εποχικότητα. Ό,τι υπάρχει στον πάγκο της λαϊκής, υπαίθριο, είναι αυτό που θα μαγειρέψω. Δε θα με δεις ποτέ να φτιάχνω μουσακά το χειμώνα.
Το μαγείρεμα, είναι για μένα μεγάλη ψυχοθεραπεία. Διαπίστωσα ότι πριν ξεκινήσω να μαγειρεύω, ήμουν πολύ περισσότερο στην τσίτα.
Είμαι λίγο διστακτική στα καινούργια υλικά. Θυμάμαι όταν είχε πρωτογίνει trend η κινόα, έλεγα «άντε πάλι τι είναι αυτό». Αρνούμουν στην αρχή ώσπου τη δοκίμασα και έμεινε στην κουζίνα μου.
Το φαγητό και το τραπέζι στο σπίτι μας, έχει γράψει ωραία. Ξέρουμε ότι η Κυριακή δεν είναι μια οποιαδήποτε μέρα. Γενικά, με το τραπέζι και το φαγητό έχουμε συνδέσει τις στιγμές μας.
Θα έπρεπε να υπάρχει ένα manual για τις γυναίκες που γίνονται μαμάδες πρώτη φορά. Εγώ, ήμουν πολύ στρεσαρισμένη.
Με πολλή χαρά θα σου πω ότι δεν έχω κανένα απωθημένο. Στο μυαλό μου έχω ότι ο άνθρωπος που έχει απωθημένα, δεν είναι χορτάτος.
Όσα ήθελα, τα έχω κάνει. Το μόνο που δεν έχω κάνει ακόμα, είναι να δω το Βόρειο Σέλλας, ελπίζω ότι θα το κάνω κι αυτό.
Πολλά φαγητά θα μπορούσε να είναι το φετινό καλοκαίρι. Θα έλεγα ότι είναι τα γεμιστά με κινόα.
Υγ: Εννοείται, εξασφαλίσαμε τη συνταγή.
Με αφορμή την ημέρα της μητέρας (10.5) μιλήσαμε με μία από τις πιο viral μαμάδες για συνταγές, αλλαγές ζωής, απωθημένα και άλλα.