Perfetta, στα ιταλικά, σημαίνει τέλεια. Μία λέξη που με διαφορά ενός τόνου, σημαίνει τέλος συζήτησης. Ανά τις εποχές, η γυναίκα πρέπει να είναι τέλεια, τελεία. Ακόμα κι όταν η φύση της, της ζητά να κάνει μία παύση. Στο έργο, ο Mattias Torre, επιλέγει να προσεγγίσει τις τέσσερις διαφορετικές φάσεις της γυναίκας μέσα στο μήνα, παρομοιάζοντάς τες, με τις αντίστοιχες της Σελήνης, ενώ η Δώρα Παρδάλη επιχειρεί με τη σκηνοθεσία της να δώσει στο χιουμοριστικό αυτό κείμενο το χώρο να γνωρίσουμε ως κοινό τη γυναικεία φύση και να ταυτιστούμε με αυτήν είτε ανήκουμε σε αυτήν, είτε όχι (όπως συμβαίνει άλλωστε και με τον συγγραφέα της).
Συνδυάζοντας τις Παγκόσμιες Ημέρες της Γυναίκας και του Θεάτρου που γιορτάζουμε εθιμοτυπικά κάθε Μάρτιο, ζητήσαμε τόσο από τη Δώρα Παρδάλη όσο και από τη Σελήνα Διαμαντοπούλου (μία εκ των τεσσάρων ηθοποιών της παράστασης που ανεβαίνει στο Θέατρο 104) να μας φτιάξουν το δικό τους «κύκλο» για τη θέση της γυναίκας στο θέατρο.
«Προσπαθώντας να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, περνούν από το μυαλό μου όλες οι γυναίκες με τις οποίες έχω συνεργαστεί τα τελευταία χρόνια. Γυναίκες σκηνοθέτριες, ηθοποιοί, παραγωγοί, γυναίκες σε διαφορετικά πόστα του θεάτρου. Σκέφτομαι πόσο σημαντικές υπήρξαν κάποιες από αυτές στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής μου πορείας αλλά και, με έναν τρόπο, της ίδιας μου της ζωής. Η Άννα Μαρία Στεφαδούρου, σκηνοθέτιδα του Girls and Boys, για παράδειγμα, ήταν μια μοναδική συγκυρία συνεργασίας. Ένα δύσκολο έργο, που πραγματεύεται την έμφυλη βία και τον οικογενειακό αφανισμό, και που καλλιτεχνικά είχε μεγάλη σημασία για μένα. Έπειτα, ήρθε η συνεργασία μου με τη Μάρθα Μπουζιούρη στην Pietà, μια παράσταση πάνω στις γυναικοκτονίες, που με έφερε σε επαφή με μια ομάδα σπουδαίων γυναικών ηθοποιών και με μια κοινότητα γυναικών την οποία κουβαλώ ακόμη μέσα μου.
Και τώρα, η Perfetta, την οποία σκηνοθετώ, με τέσσερις γυναίκες ηθοποιούς και με ένα θέμα που παραμένει ακόμη ταμπού: Τη γυναικεία περίοδο. Συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πόσο σημαντικό είναι για μένα οι παραστάσεις να αγγίζουν γυναικεία και έμφυλα ζητήματα, ζητήματα ορατότητας των γυναικών και της γυναικείας εμπειρίας —μιας εμπειρίας που για αιώνες έχει υποτιμηθεί ή αποσιωπηθεί. Σήμερα, οι γυναίκες διεκδικούν όλο και περισσότερο τον χώρο να μιλήσουν οι ίδιες για τις εμπειρίες τους, από διαφορετικές θέσεις μέσα στο θέατρο. Για πολλά χρόνια, ακόμη και πάνω στη σκηνή, οι γυναικείες εμπειρίες παρουσιάζονταν μέσα από μια αντρική ματιά. Αν σκεφτούμε πόσους στερεοτυπικούς γυναικείους χαρακτήρες έχουμε συναντήσει στην ιστορία του θεάτρου, το καταλαβαίνουμε αμέσως. Με την Perfetta αναρωτήθηκα κάτι πολύ απλό: Πόσο συχνά ένας γυναικείος ρόλος αναφέρεται στη γυναικεία περίοδο πάνω στη σκηνή; Σχεδόν ποτέ. Και όμως πρόκειται για μια θεμελιώδη εμπειρία του γυναικείου σώματος και της γυναικείας ζωής. Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να μιλήσουμε και για τις δομικές ανισότητες που εξακολουθούμε να συναντάμε στο θέατρο: Διαφορετικές αμοιβές, διαφορετική αντιμετώπιση, λιγότερες ευκαιρίες σε ορισμένες θέσεις ευθύνης. Όλα αυτά δείχνουν ότι, παρότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα, ο διάλογος για τη θέση της γυναίκας στο θέατρο παραμένει ανοιχτός και απολύτως αναγκαίος».
Δώρα Παρδάλη (σκηνοθέτρια της παράστασης, ηθοποιός)
«Οι γυναίκες και το θέατρο αντανακλούν τη σχέση που έχουν οι γυναίκες με την υπόλοιπη κοινωνία, εάν κανείς αναλογιστεί ότι στην Αρχαία Ελλάδα οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να παίζουν και οι ρόλοι τους γίνονταν από άντρες και σταδιακά μετά τον Μεσαίωνα άρχισαν να εμφανίζονται και να αποκτούν ερμηνευτική ταυτότητα. Σήμερα, οι γυναίκες έχουν βρει απόλυτα τη θέση τους στη θεατρική σκηνή, παίζοντας, γράφοντας και σκηνοθετώντας. Η συζήτηση γύρω από τα φύλα έχει μεταφερθεί από γυναίκες στη σκηνή, όπου επαναδιαπραγματεύονται οι ορισμοί, η κοινωνική ταυτότητα φύλου, η ισότητα κ.λπ.. Δεν γίνεται να αγνοήσει κανείς ότι τα περισσότερα έργα κλασικού ρεπερτορίου έχουν περισσότερους άντρες πρωταγωνιστές. Ωστόσο, θα ήθελα να μείνω στις γυναίκες του θεάτρου που ανοίγουν μόνες τους το δρόμο που θέλουν να περπατήσουν, που προχωράνε με θάρρος, που εκτίθενται ολόκληρες και όχι κουτσουρεμένες, που νιώθουν καλά με το σώμα τους, που εξυψώνουν την ύπαρξη, τις γενναιόδωρες, τις τρυφερές, τις δίκαιες, τις ανθρώπινες γυναίκες, αυτές που θες να βλέπεις και αυτές που θες να είσαι».
Σελήνα Διαμαντοπούλου (ηθοποιός)