Το ραντεβού τέχνης ορίστηκε για τις 9/5 όποτε και η Biennale Τέχνης της Βενετίας, άνοιξε τις πόρτες στο κοινό. Η φετινή διοργάνωση, με τίτλο In Minor Keys, απλώνεται στους ιστορικούς χώρους των Giardini και του Arsenale, προ(σ)καλώντας το κοινό να ταξιδέψει στις χώρες του κόσμου και να αφουγκραστεί την ανάγκη τους για καλλιτεχνική έκφραση.
Η καρδιά της φετινής Biennale χτυπά ξεκάθαρα στο Arsenale, το πρώην ναυπηγείο της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Οι επιβλητικές βιομηχανικές αίθουσες της Corderie, των Artiglierie και των Sale d’Armi μετατρέπονται σε ένα πολυφωνικό τοπίο εγκαταστάσεων, βίντεο και γλυπτικών παρεμβάσεων, όπου καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο διερευνούν ζητήματα μνήμης, ταυτότητας, οικολογίας και συλλογικής εμπειρίας.
Ανάμεσα στις εθνικές συμμετοχές ξεχωρίζει το Ελληνικό Περίπτερο με το έργο Escape Room του Ανδρέα Αγγελιδάκη, σε επιμέλεια Γιώργου Μπεκηράκη. Πρόκειται για μια σύγχρονη πλατωνική σπηλιά, ένα καθηλωτικό περιβάλλον που συνδέει την αρχιτεκτονική μνήμη του κτιρίου με ζητήματα παραπληροφόρησης, ιστορίας και συλλογικής ταυτότητας. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια αλληγορία διαφυγής από τις ψευδαισθήσεις του παρόντος, προσφέροντας μία από τις πιο συζητημένες ελληνικές παρουσίες των τελευταίων ετών.
Εξίσου εντυπωσιακό είναι το Περίπτερο της Βραζιλίας, όπου οι Rosana Paulino και Adriana Varejão συνυπογράφουν την έκθεση Comigo ninguém pode. Μέσα από έργα που συνομιλούν με την αποικιοκρατία, τη βία και την ιστορική μνήμη, οι δύο καλλιτέχνιδες δημιουργούν έναν ισχυρό διάλογο γύρω από τα τραύματα της βραζιλιάνικης κοινωνίας. Η έκθεση συνδυάζει γλυπτική, φωτογραφία και εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας, αποτελώντας μία από τις πιο δυνατές εθνικές παρουσιάσεις της διοργάνωσης.
Από τα πιο πολυσυζητημένα και ταυτόχρονα άβολα Περίπτερα είναι αυτό της Ιαπωνίας όπου ο καλλιτέχνης Ei Arakawa-Nash παρουσιάζει την εγκατάσταση Grass Babies, Moon Babies. Ο Ιαπωνοαμερικανός δημιουργός, γνωστός για τη συμμετοχική και περφόρμανς πρακτική του, μετατρέπει το περίπτερο σε έναν χώρο συλλογικής φροντίδας και αναστοχασμού. Οι επισκέπτες καλούνται να περιηγηθούν κρατώντας κούκλες-βρέφη, συμμετέχοντας ενεργά σε μια εμπειρία που διερευνά τη γονεϊκότητα, τη συλλογική ευθύνη και τις έννοιες της ταυτότητας και της μνήμης. Με χιούμορ αλλά και έντονη συναισθηματική φόρτιση, το έργο αναδεικνύεται ως μία από τις πιο πρωτότυπες και βιωματικές προτάσεις της φετινής Biennale.
