Η αλήθεια είναι ότι εθιμοτυπικά, Χριστούγεννα χωρίς «Love Actually» με το μυθικό Billy Mack να τραγουδάει «Christmas is all around me», δεν γίνονται. Και κάπου εδώ, εμφανίζεται ο James Stewart να πει ένα «hold my beer» και με την παντελώς outsider και- καθόλου στο πνεύμα του χολιγουντιανού υποχρεωτικού glam- ιστορία του, να κάνει τον πιο σωστό χριστουγεννιάτικο χαμό. Γιατί Χριστούγεννα, δε σημαίνουν μόνο χαρά. Χριστούγεννα, σημαίνουν κυρίως αγάπη και θετική σκέψη ότι μπορεί να συμβεί ακόμη κι αυτό που δεν περιμένουμε. Κυρίως αυτό.
Πριν ο James Stewart φύγει για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες του Χόλιγουντ, με συμμετοχές σε 28 ταινίες και το Όσκαρ του ήδη κερδισμένο. Αφότου είχε περάσει όμως τρία χρόνια πολεμώντας τους Ναζί στην Πολεμική Αεροπορία, ο 37χρονος επέστρεψε για να διαπιστώσει πως όλα είχαν αλλάξει. Το συμβόλαιό του είχε λήξει, ο ατζέντης του είχε εγκαταλείψει τον κινηματογράφο, και ο ίδιος υπέφερε από αυτό που αργότερα θα αναγνωριζόταν ως μετατραυματικό στρες. Τότε θα του τηλεφωνούσε ο Frank Capra.
Ο δημιουργός ήθελε να του προτείνει το Μία Υπέροχη Ζωή. «Θα παίξεις έναν τύπο σε μία μικρή πόλη», του είχε πει. «Παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά, ο πατέρας σου πεθαίνει, πρέπει να αναλάβεις το κτίριο και τα δάνεια. Τελικά θα πηδήξεις από μια γέφυρα και ένας άγγελος ονόματι Clarence θα έρθει να σε βοηθήσει». «Δεν ακούγεται και πολύ καλό, ε;», απάντησε ο ηθοποιός, που ήθελε απεγνωσμένα να ξαναδουλέψει και εμπιστευόταν απόλυτα τον Capra. «Πότε ξεκινάμε;»
Ακόμα και τα σκοτεινότερα αποσπάσματα της ταινίας υπενθυμίζουν πως όλοι συνεισφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας με τρόπους που συχνά δεν συνειδητοποιούμε, ενώ τα πιο γλυκερά, όπως οι γαλαξίες που κλείνουν το μάτι ή ο George που υπόσχεται στη σύντροφό του να της κατεβάσει το φεγγάρι με ένα λάσσο ως απόδειξη αγάπης, είναι τόσο απλές και εγκάρδιες που αποκλείεται να μην αφοπλίσουν.
Αυτό από μόνο του, φυσικά, δεν θα ήταν αρκετό για να την ανακηρύξει την καλύτερη χριστουγεννιάτικη όλων των εποχών, όπως έχει φτάσει σήμερα να θεωρείται.
Ήταν το αλλόκοτο πνεύμα της. Οι αληθινές ερμηνείες της. Η ανυπόκριτη, ειλικρινής της ψυχαγωγία. Ότι ο Capra εστίασε σε ένα πρόσωπο που ζει μέσα και μέσω της κοινότητας και της σύνδεσης, της οικογένειας και της φιλίας, της συγγένειας και της εγγύτητας. Ήταν το κεντρικό της μήνυμα που μας έχει χαράξει, ότι «κανείς δεν είναι αποτυχημένος όταν έχει φίλους».
«Η ζωή κάθε ανθρώπου αγγίζει τόσες πολλές άλλες», τονίζει ο άγγελος. «Όταν δεν είναι κοντά μας, αφήνει ένα τρομερό κενό, έτσι δεν είναι;».