Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Είναι η περίοδος που κάθε άνθρωπος επιζητεί λίγο παραπάνω την λάμψη -μέσα και γύρω του. Την ίδια στιγμή, το 2024 είναι το έτος που η Nτίσκο, το μουσικό είδος που έχει θρέψει (και κουνήσει) μουσικά γενιές και γενιές, πενηνταρίζει. Και αν υπάρχει ενα μέρος όπου στέγασε σε απόλυτο βαθμό τη λάμψη και την Ντίσκο, αυτό ήταν το θρυλικό Στούντιο 54.
Σε μια Αμερική -και πιο συγκεκριμένα Νέα Υόρκη- των 70s η οποία ήθελε να αποτάξει συντηρητικές παθογένειες, να κλείσει το κεφάλαιο “πόλεμος Βιετνάμ” και να δώσει χώρο σε περισσότερη κοινωνική έκφραση, δύο φίλοι, ο Steve Rubell και ο Ian Schrager -ιδιοκτήτες μπριζολάδικων-, θέλοντας η καθημερινότητά τους να αποκτήσει περισσότερο …ενδιαφέρον, αποφάσισαν να προβούν σε μια τολμηρή, μα άκρως επιτυχημένη (εντέλει) επιχειρηματική κίνηση. Αγοράζοντας λοιπόν ένα παλιό θέατρο με 400.000 δολάρια, εγκαινίασαν στις 16 Απριλίου του 1977 το Στούντιο 54.
Από την πρώτη μέρα που άνοιξε, πέρασαν τις πόρτες του οι μεγαλύτεροι αστέρες της παγκόσμιας σόου μπίζ. Elizabeth Taylor, Liza Minnelli, Grace Jones, Bianca Jagger, Cher, Diana Ross, Truman Capote, John Travolta, Elton John, Mick Jagger, Andy Warhol. Ολοι αυτοί ήταν μόνο μερικά από τα ονόματα δεκάδων διασήμων που περνούσαν (ξέφρενα) τα βράδια τους, σχεδόν σε καθημερινή βάση, στο Στούντιο 54. Και σε αυτό έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι εξωστρεφείς ικανότητες του Steve Rubell, ο οποίος ήταν αδιαμφισβήτητα ο εγκέφαλος και η ψυχή του κλάμπ. Ήταν εκείνος που θα περνούσε ώρες ατέλειωτες γελώντας με τους διάσημους φίλους του, αλλά την ίδια στιγμή θα έβγαινε στην πόρτα του κλαμπ, για να αποφασίσει ποιός θα μπει και ποιός θα πάει σπίτι του. Η πολιτική της πόρτας στο Στούντιο 54, έγινε πολύ γρήγορα αντικείμενο ρεπορτάζ και έντονου σχολιασμού στην πολή της Νέας Υόρκης. Εκατοντάδες κόσμου, κάθε βράδυ, αποχωρούσαν προσβλεβλημένοι από την “ωμότητα” του Rubell στην πόρτα. Κριτήριό του δεν ήταν τα ακριβά ρούχα, αλλά το κατά πόσο ταίριαζε κάνεις με το ανθρώπινο παζλ που δημιουργούσε ο ίδιος κάθε βράδυ στο χώρο του -με ξεκάθαρη μπαϊσέξουαλ κατεύθυνση. Ο Warhol έλεγε χαρακτηριστικά ότι «στην πόρτα του κλαμπ εφαρμοζόταν δικτατορία, αλλά εντός του χώρου υπήρχε η απόλυτη δημοκρατία».
Όντως, εντός των πυλών του Στούντιο 54 επικρατούσε ελευθερία - ευφορία - ηδονισμός. Και σε αυτό το τρίπτυχο, προσθέστε και πολλή Ντίσκο. Σε μια περίοδο που το είδος είχε αποκτήσει διαστάσεις intenational pop μουσικής, το Στούντιο 54 έμοιαζε να είναι το βασίλειο της Ντίσκο. Εκεί οπού η εν λόγω μουσική αποκτούσε ένα άλλο εκτόπισμα. Έκει όπου κάθε βράδυ θα άκουγε κάνεις την καλύτερη εκδοχή και τους καλύτερους εκπροσώπους της. Απο Chic, Sylvester και (τον μικρό τότε) Michael Jackson, μέχρι Donna Summer, Thelma Houston και Diana Ross. Όλες αυτές οι σοβαρές μουσικές παραγωγές (ναι, πίσω απο τη φαινομενική ελαφρότητα της Ντίσκο, βρίσκονται μερικές απο τις πιο σοβαρές παραγωγές που έχουν γίνει στην μουσική του 20ου αιώνα), λειτουργούσαν ως soundtrack στην όλη κινηματογραφικότητα που είχε η κάθε βραδιά εκεί μέσα. Μεγαλοπρεπή σκηνικά, χορευτές και πολύ γκλιτερ. Σε σκηνοθεσία φυσικά Steve Rubell. Ένας επίγειος παράδεισος που βύθιζε στη μέθη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τους θαμώνες του, αλλά και στη λήθη (έστω για λίγο) σε σχέση με κοινωνικές επιταγές του έξω κόσμου. Ίσως δεν είναι τυχαίο πως μερικοί από τους καλλιτέχνες που περνούσαν τα βράδια τους στο Στούντιο 54, όπως ο Mick Jagger γαι παράδειγμα, ή ο Rod Steward, επηρεάστηκαν ακόμη και καλλιτεχνικά από τις εμπειρίες τους εκεί μέσα, εκδηλώνοντας μια Ντίσκο στροφή στη δισκογραφία τους εκείνη την περίοδο.
Κάθε βράδυ λοιπόν θα γινόταν και κάτι ξεχωριστό, κάτι που θα ενθουσίαζε τους πάντες. Χαραχτηριστική στιγμή, τα τριακοστά γενέθλια της Bianca Jagger. Ο Steve Rubell διοργάνωσε ένα υπέρλαμπρο πάρτυ, με την εορτάζουσα να μπαίνει μέσα στο κλαμπ πάνω σε ένα λευκό άλογο.
Όλη αυτή η ατέρμονη διονυσιακή κατάσταση, είχε αποφέρει τεράστια έσοδα μέσα σε ένα μόλις χρόνο λειτουργίας. Τα 7 εκ. δολάρια στις τσέπες των Schrager - Rubell, οδήγησαν το δεύτερο να δηλώσει με τη χαραχτηριστική του αμετροέπεια πως “μόνο η μαφία βγάζει περισσότερα λεφτά απο εμάς”. Ο Rubell ενοχλούσε γενικότερα με την στάση του τον Τύπο και του συντηρητικούς κύκλους της Νέας Υόρκης. Και αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που τον Ιανουάριο του 1979, η Εφορία έκανε έλεγχο στο Στούντιο 54 και ανακάλυψε λεφτά κρυμμένα στους τοίχους του κλαμπ. Οι 2 φίλοι καταδικάστηκαν σε 3,5 χρόνια φυλάκισης για φοροδιαφυγή, από τα οποία εξέτισαν 13 μήνες, κατόπιν συμφωνίας με τον εισαγγελέα. Αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τον αγαπημένο τους χώρο, διοργανώνοντας ένα μεγάλο πάρτυ, με πολλούς διάσημους φίλους τους, στο οποίο τραγόυδησε η Diana Ross.
Η δεύτερη εποχή του Στούντιο 54 με ιδιοκτήτη πλέον τον Mark Fleischman, δε θύμιζε σε τίποτα τις ένδοξες πρώτες μέρες του. Παρόλα αυτά, οι 33 εκείνοι μήνες του πρώτου κύκλου, παρότι μοιάζουν λίγοι, ήταν αρκετοί ώστε να αφήσουν ενα μεγάλο αποτύπωμα στην ποπ κουλτούρα. Πολλοί αποπειράθηκαν στην συνέχεια να εκτελέσουν την ίδια συνταγή, ανεπιτυχώς όμως. Δεκαετίες μετά, αναζητείται εφάμιλλος συνεχιστής. Μα μάταια…