Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς. Aυτές είναι μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές καλλιτεχνών που μιλούν στο μέσα μας, η καθεμία με το δικό της ξεχωριστό τρόπο.
Σημαιοφόρος του γκλαμ ροκ, o David Bowie πέρα από την αξεπέραστη αισθητική του σε σχέση με την εικόνα του, διαθέτει ένα μεγάλο φωνητικό εύρος, με πολλές γωνίες. Από το “starman”, ενα κομμάτι που θα μπορούσε να είναι το soundtrack κάθε μικρού παιδιού που ονειρεύεται τη ζωή του χωρίς εκπτώσεις, μέχρι το “let’s dance” που ενώνει χορευτικά σε έναν χώρο διαφορετικές μουσικές φυλές (όχι πως υπάρχουν πλέον, αλλά λέμε τώρα) και το “cat people” που σου ξυπνά επαναστατικές διαθέσεις.
Μιλώντας για επανάσταση, η φωνή του Billy Idol (επίσης iconic μορφής) είναι αυτό που επιζητείς έχοντας ακουμπήσει τα χέρια σου πάνω σε μια μπάρα και έχοντας καταναλώσει κάμποσο αλκοόλ. Στο “rebel yell” πιθανότατα να ζητήσεις refill και στο “dancing with myself” πιθανότητα o μπαρμαν να επιδοθεί σε μίνι χορευτικό σόου, ξεσηκώνοντας τους θαμώνες.
Αφήνουμε το γκλαμ και το πανκ ροκ και πάμε σε ποπ μονοπάτια. Η Madonna μπορεί να διχάζει το κοινό εδώ και δεκαετίες για το κατά πόσο η φωνή της είναι εφάμιλλη της ασύγκριτης ποπ καριέρας της, παρόλα αυτά, ανεξάρτητα αν είσαι φαν ή όχι, θα σε “καταφέρει” με την girly 80s φωνή της στο “like a virgin” ή στο “like a prayer” φυσικά, ενώ θα χαϊδεψει κάπως τη ψυχή σου με την μετέπειτα πιο ώριμη φωνή της στο “frozen”.
Κάνοντας λόγο για χάδι στη ψυχή, στην κατηγορία αυτή ο Thom Yorke θα μπορούσε άνετα να έχει τον τίτλο του “Πατριάρχη”. Η απόκοσμη φωνή των Radiohead (+ The Smile) είναι αυτή που θα σε συνοδεύσει σε κατηφορικές συναισθηματικά στιγμές, αλλά θα το κάνει ταυτόχρονα με μια μοναδική καταπραϋντική ικανότητα.
Κάτι ανάλογο πετυχαίνει και ο frontman των αγαπημένων Νational. Με φωνή πιο βαθιά και αργόσυρτη σε σχέση με εκείνη του Tom Yorke, o Matt Berniger ενδείκνυται στο να σε συντροφεύσει σε στιγμές εσωστρέφειας, οδηγώντας σε εντέλει στο φως.
Τα λόγια είναι περιττά για μια απο τις διαχρονικά πιο αγαπημένες φωνές. Από τα 90s και τους Portishead, μέχρι το σήμερα (και ένα σπουδαίο δισκογραφικό comeback), η φωνή από μετάξι της Beth Gibbons, πάντα θα μπορεί να σε συγκινεί, να σε γαληνεύει και να σε απομακρύνει, έστω για λίγο, από τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.
Παίζουμε με συναίσθημα. Και δε χρειάζονται προφανώς συστάσεις για την Tracey Thorn και τους Everything But The Girl. Αυτό που ίσως χρειάζεται να ειπωθεί, είναι πως με τα χρόνια το μέταλλο της φωνής της, έχει αποκτήσει ένα βάθος και μία θαμπάδα που το καθιστούν ακόμα πιο ιδιαίτερο.
Αφήνουμε για λίγο τα κλάσικς και πάμε σε φωνές του σήμερα. Και η Romy μοιάζει να είναι η καλλιτεχνική συνέχεια της Tracey Thorn. Από την εποχή των XX μεχρι τις τωρινές σόλο δουλειές της, η Romy ακουμπάει με ξεχωριστό smoothy τρόπο τη φωνή της πάνω σε ηλεκτρονικές συνθέσεις, προσφέροντάς σου ηρεμία και χορευτική διάθεση ταυτόχρονα.
“Common People”, “Disco 2000”, “Do you remember the first time?”, “Something changed”. Τα συναισθήματα και η αγάπη ξεχειλίζουν για τους Pulp. Τρανή απόδειξη το live στην Πλατεία Νερού πριν από λίγους μήνες. Εκεί όπου ο Jarvis Cocker μας ξεσήκωσε όχι μόνο με την αναλλοίωτη φωνή του, αλλά και με το απρόσμενα εντυπωσιακό του performance πάνω στο stage. Ετών 61.
Από τις πιο ιδιαίτερες φυσιογνωμίες του hard rock που ανέτειλε στη δεκαετία του 70 και έχοντας δικαίως τον τίτλο “The demon of screaming”, ο Steven Tyler των Aerosmith, μπορούσε (όχι πια) επιδεικτικά να κάνει ό,τι θέλει με τη χαρακτηριστικότατη φωνή του, οδηγώντας σε, σε αντίστοιχα συναισθηματικά μονοπάτια.
Παραμένουμε σε ψηλές νότες. O Prince αδιαμφισβήτητα, όσο σωματικό μπόι του έλειπε (έβλεπε τον κόσμο από τα 1.57μ), το είχε πάρει στη φωνή. Ψηλή, ως και “ψεύτικη” με το ερμηνευτικό του φαλτσέτο, η φωνή του Prince στέγασε με μοναδικό τρόπο την ποπ με το φανκ και το ροκ. Και με απαράμιλλο sexiness επίσης.
Είτε ως μέλος των roots είτε ως solo artist, o Black Thought αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές και πιο respect μορφές στο χώρο του χιπ-χοπ. Θα σε γεμίσει με ενέργεια και πνευματική ανάταση. Πάντα με το δικό του σοφιστικέ και elegant τρόπο.
Είτε ως μέλος των roots είτε ως solo artist, o Black Thought αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές και πιο respect μορφές στο χώρο του χιπ-χοπ. Θα σε γεμίσει με ενέργεια και πνευματική ανάταση. Πάντα με το δικό του σοφιστικέ και elegant τρόπο.
Στην ιστορία του χιπ-χοπ, το όνομά του έχει το δικό του μεγάλο κεφάλαιο. Η λευκή φωνή που διεκδίκησε, ξεχώρισε, επιβλήθηκε. Και κάθε φορά ο Eminem, με την aggressive μέθοδό του, σε προτρέπει να δράσεις. Nα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.
Αν δεν ήταν ο frontman των IDLES, θα μπορούσε να είναι ο στρατηγός που οδηγεί τους στρατιώτες του στην πρώτη γραμμή της μάχης ντοπάροντάς τους με συνθήματα. Ο Joe Talbot δικαιωματικά θεωρείται μια απο τις πιο χαρισματικές και ιδιόμορφες φιγούρες της σύγχρονης ποστ πανκ σκηνής. Και λόγω του εκρηκτικού live performance του και λόγω του ιδιαίτερου ηχοχρώματος της φωνής του, που απο σειρήνα πολέμου στο “never fight a man with a perm”, μπορεί άνετα να μετατραπεί σε φωνή-νανούρισμα στο “a gospel”.
Η δύναμη, το πάθος και το γρέζι αυτής της φωνής, δεν έχει βρει συνώνυμό της εδώ και δεκαετίες -και πιθανότατα δε θα βρει. Και παρότι ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών μοιάζει αρκετός ώστε να τοποθετηθεί στο πάνθεον των ερμηνευτών διαχρονικά, η φωνή της Janis Joplin είχε επιπλέον μια ιδιαίτερη χαρμολύπη, απόρροια του συναισθηματικού της κόσμου. Που πάντα ήταν σαν να σου επικοινωνεί πως στη ζωή σου είναι αναπόφευκτη η συνύπαρξη της χαράς με τη λύπη. Και ακόμα και όταν η ψυχή σου εξυψώνεται συναισθηματικά, οφείλεις ακόμα και τότε, να αντικρίζεις κατάματα τη λύπη. Ώστε όταν χρειαστεί να ξαναδιαβείς το κατώφλι της, να το κάνεις με ακόμη περισσότερο θάρρος.