Είναι ίσως το φεστιβαλικό τοτεμ όλων των goers και επιθυμία κάθε καλλιτέχνη να παιξει live σε καποιο απο τα stage του. Το Glastonbury λαμβάνει χώρα στο αχανές κτήμα του Michael Eavis, στο Pilton της Αγγλίας, από το 1970. Και φέτος, σε ενα απο τα καλύτερα line-up του τα τελευταία χρόνια, απαθανατιστηκε μέσα από το φακό και την ιδιαίτερη ματιά ενός έλληνα φωτογράφου, του Αργύρη Λιόση.
Τον συνάντησα στα Εξάρχεια, ένα απόγευμα λίγο μετά την επιστροφή του από το φεστιβάλ. Στο πρόσωπο και στα λόγια του μπλεγμένα συναισθήματα. Αναμενόμενη απόρροια μιας μεγάλης εμπειρίας. Μαζί με την πρώτη γουλιά μπίρας, ξεκίνησε και η αφήγηση. Οι πρώτες στιγμές εκεί, το χαος που επρεπε να διαχειριστει. “Υπήρχαν άπειρα acts που ήθελα να τραβήξω, είχα σημειώσει 70 στο σύνολο (!) σκέψου. Πάντα όμως με το κριτήριο του φαν, τι αρέσει σε μένα. Θα μπορούσα για παράδειγμα να τραβήξω την Camila Cabello ή την Aurora που είναι αμφότερες huge ως ονόματα, αλλά δεν με ενδιαφέρουν προσωπικά ως καλλιτέχνες”.
Για τον Αργύρη, το φεστιβαλ ξεκινησε ιδανικά με τους αγαπημένους του (και φιλους του πλεον) Maruja, που τους γνώρισε πριν απο λίγο καιρό σε ενα (κατα κοινή ομολογία εκπληκτικό) live στο Temple. “Ήταν το πρώτο live που παρακολούθησα ερχόμενος εδώ. Έπαιζαν σε ένα μπαρ-σκηνή που χώραγε μόλις 80 άτομα, αλλά αυτό δημιούργησε μια μοναδική ατμόσφαιρα. Ξέρουν να το κάνουν πολύ καλά αυτό οι Maruja”. Η πρώτη μεγάλη πρόκληση για την αποστολή του εκεί, το live της Dua Lipa. “Για πολλούς λόγους. Κυρίως όμως για το αδικαιολόγητο μπερδεμα με τη διοργάνωση πως δεν έχω πρόσβαση στο χώρο και πως μπορώ να τραβήξω μόνο από το κοινό. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να βρίσκομαι τουλάχιστον 2 ώρες πριν την εμφάνιση της, ώστε να βρω το σποτ που θα μου επιτρέπει να έχω τις καλύτερες δυνατές λήψεις. Τελικά όλα πήγαν καλά, η δε Dua Lipa, εντυπωσιακή”.
Τα live που ξεχώρισε, ήταν αυτό της Νoname, των Mannequin Pussy και της Lianne La Havas. Προσθέτοντας μου είπε πως “ δεν γίνεται να μην ενθουσιαστεί καποιος όμως με την εμφανιση της Little Simz, των Fontaines DC ή της Dua Lipa”. Λιγο πριν αδειάσει και το τελευταίο ποτήρι draft, τον ρώτησα αν υπάρχει κάποια φωτογραφία που ξεχωρίζει ο ίδιος προσωπικά, από τις εκατοντάδες που τράβηξε εκείνες τις 3 μέρες. “Η Dua Lipa, βάσει και feedback που ελαβα στα social media. Και η φωτογραφία των Lambrini Girls, με την τραγουδιστρια να μπαίνει μεσα στο κοινο”.
Λιγο πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας, του ευχήθηκα ανάλογες επαγγελματικές κορυφές στο μέλλον. Μου απάντησε ψύχραιμα και αποφασιστικά πως όνειρό του είναι να συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες που θαυμάζει πρώτα και κύρια. Αυτό θα σήμαινε πολλά για τον ίδιο και τη δουλειά του σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Θέμα χρόνου, θα πω εγω, το να το πετύχει…