Τα πρώτα τζαζ ακούσματα
«Πρώτο άλμπουμ ήταν το “Page One” του Joe Henderson. Το αγόρασα γιατί περιείχε το Blue Bossa, το οποίο μελετούσα εκείνη την περίοδο, γύρω στα 17 μου, όταν και για πρώτη φορά με φαντάστηκα ως τζαζ μουσικό. Τον τελευταίο καιρό, σπάνια ακούω ένα άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος. Όμως, για το Köln Concert του Keith Jarrett θα κάνω μια εξαίρεση.
Η εξέλιξη
«Η τζαζ ήταν πάντα μια μουσική που καλωσόριζε το καινούργιο και τις αλλαγές. Τα όριά της είναι ρευστά, δίνοντας τεράστια ελευθερία για πειραματισμό στους μουσικούς με αποτέλεσμα να εξελίσσεται διαρκώς. Θεωρώ πως και το κοινό αντίστοιχα έχει την περιέργεια να ανακαλύπτει νέα ακούσματα και ηχοχρώματα τα οποία αντανακλούν θα μπορούσαμε να πούμε τον ρυθμό της εποχής στην οποία ζούμε».
Η εμπορική απήχηση
«Νομίζω ότι η τζαζ παραμένει ένα στυλ μουσικής για πολύ λίγους/ες σε σχέση με την pop, την trap και πολλά άλλα στυλ μουσικής. Και αυτό ισχύει ακόμα και σε χώρες όπου η τζαζ έχει μεγάλη ιστορία, πόσο μάλλον στην Ελλάδα που έχει μπει στη ζωή μας τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες».
Αγαπημένη στιγμή
«Παίζαμε στην Κύπρο ένα κομμάτι μου, το Barbas, που έγραψα για τον αγαπημένο μου θείο που πέθανε ξαφνικά, νέος, πριν από 15 χρόνια. Καθώς αυτοσχεδίαζα, ένιωσα την παρουσία του τόσο έντονα, σαν να στεκόταν δίπλα στον αριστερό μου ώμο. Ήθελα λοιπόν να μείνω λίγο ακόμα μαζί του, κι έτσι συνέχιζα να παίζω να παίζω, μέχρι που άρχισα να κλαίω, εκεί, πάνω στη σκηνή. Όταν τελείωσε το κομμάτι, δεν είπα τίποτα, ούτε τον τίτλο. Μετά το τέλος της συναυλίας, μια κοπέλα ήρθε να μου μιλήσει γιατί είχε νιώσει κι εκείνη την παρουσία τη γιαγιά της, που είχε πεθάνει λίγες μέρες πριν στη Ρωσία».
Μια ευχή
«Να έχουμε υγεία και ειρήνη. Και προσωπικά, να συνεχίσω να είμαι ερωτευμένος με τη μουσική και την τρομπέτα».
Ποιοι είναι
«Είμαστε ένα τρίο από την Αθήνα, που αποτελείται από σαξόφωνο,live electronics,μπάσο και ντραμς. Η μουσική μας συνδυάζει στοιχεία από jazz, punk και ηλεκτρονική μουσική αλλά γενικά δεν κολλάμε στα στυλ ιδιαίτερα, ότι μας αρέσει σαν στοιχείο θα τo χρησιμοποιήσουμε χωρίς ενοχές».
Και ποια τα ακούσματά τους
«Ο John Coltrane και ο Steve Coleman ειναι δυο μουσικοί που επιστρέφω συχνά για ακρόαση (Μαριος)».
«Συχνά επιστρέφω σε δίσκους του Pharoah Sanders, Max Roach αλλά εννοείται και Coltrane και Miles Davis (Παναγιώτης)».
«John Coltrane, Miles Davis, Charles Mingus, Red Garland και Oscar Peterson (Αλέξανδρος)».
Η τζαζ στο σήμερα
«Η τζαζ διαχρονικά εμπλουτίζεται με στοιχεία άλλων στυλ, ειδικά τώρα που η πρόσβαση στην πληροφορία ξεκινάει με τον πρωινό καφέ και scroll, αυτό έχει βοηθήσει τον ακροατή να βρει μέσα στη μουσική κάποιο στοιχείο να ταυτιστεί οπότε να έρθει και πιο κοντά, αυτό το βλέπουμε και στο ελληνικό κοινό».
Τζαζ και εμπορικότητα
«Είναι πολύ απλό πλέον να φτιάξεις μουσική μέσα από ένα λάπτοπ, ακόμα και με εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό μπορεί να βοηθήσει να αναδειχθεί η αυθεντικότητα της τζαζ και της μουσικής που είναι ωμή χωρίς γυαλίσματα. Μπορεί να είναι ένα δείγμα ότι το κοινό αρχίζει να κουράζεται από τον αψεγάδιαστο ήχο και να ψάχνει κάτι πιο πραγματικό».
Αγαπημένη στιγμή
«Το πρώτο μας live στο Λονδίνο μετά από τους περιορισμούς covid. Φοβερό κοινό και γενικά vibe».
Μια ευχή
«Μόλις τελειώσαμε το δευτερο άλμπουμ μας το οποίο θα μιξάρει ο Bruno Ellingham (Massive Attack, UNKLE ,New Order κ.α ) τα περισσότερα κομμάτια και ένα track, ο Malcolm Catto (The Heliocentrics,DJ Shadow) οπότε ανυπομονούμε! Θα κυκλοφορήσει από την Veego Records όπως και το πρώτο και θέλουμε να ακουστεί σε περισσότερο ακόμα κόσμο».
Η πρώτη επαφή
«Θυμάμαι να ακούω το “Kind of Blue” του Miles Davis και λίγο αργότερα μουσικες του Chick Corea και να νιώθω πως υπήρχε κάτι εκεί που ήθελα να καταλάβω καλύτερα. Η στιγμή που άρχισα να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως καλλιτέχνη της τζαζ, ήταν όταν άρχισα να γράφω μουσική, να πειραματίζομαι με τον ήχο και να αισθάνομαι πως μπορώ να επικοινωνήσω μέσα από αυτόν».
Ένα άλμπουμ
«Επιστρέφω συχνά στο ‘The Köln Concert” του Keith Jarrett. Είναι ένας δίσκος που με εμπνέει κάθε φορά με τη φυσικότητα, την ελευθερία και την αμεσότητά του».
Η εξέλιξη
«Η τζαζ είναι από τη φύση της ένα είδος που εξελίσσεται και μετασχηματίζεται. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι πως γίνεται ακόμα πιο ανοιχτή σε διαφορετικές επιρροές—από την ηλεκτρονική μουσική, τη folk, τις παραδοσιακές μουσικές διαφόρων πολιτισμών. Οι νέοι καλλιτέχνες δεν φαίνεται να έχουν το άγχος να “πρέπει” να παίζουν κάτι συγκεκριμένο για να θεωρούνται τζαζ μουσικοί-κάτι το οποίο με βρίσκει σύμφωνο».
Η τζαζ στην Ελλάδα
«Είναι πιο σύνθετη. Υπάρχει ένα σταθερό, αφοσιωμένο κοινό που στηρίζει τη σκηνή και βλέπω πως υπάρχει μια όλο και μεγαλύτερη περιέργεια από νέους ανθρώπους να ανακαλύψουν αυτόν τον ήχο».
Ezra Collective, Arooj Aftab και η επιτυχία
«Κατάφεραν να έχουν επιτυχία εκτός της στενής τζαζ κοινότητας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η τζαζ γενικά είναι “εμπορική”. Περισσότερο, σημαίνει πως η μουσική τους επικοινωνεί με ένα ευρύτερο κοινό γιατί αντλεί από διάφορες μουσικές παραδόσεις και δεν αυτοπεριορίζεται».
Αγαπημένη στιγμή
«Οι συναυλίες που έκανα με το γκρουπ μου στη Νέα Υόρκη, όταν εξερευνούσα έναν ήχο που συνδυάζει την τζαζ με τον μεσογειακό ήχο. Ήταν στο υπόγειο του Cornelia Street Cafe—ένα ιστορικό venue που δυστυχώς δεν λειτουργεί πια— και ήταν καθοριστικές για μένα, γιατί εκεί ένιωσα για πρώτη φορά πως βρήκα μια ηχητική ταυτότητα που μου ταιριάζει».
Το μέλλον
«Επιθυμία μου είναι να συνεχίσω να εξερευνώ νέους ήχους και να δημιουργώ μουσικές εμπειρίες που έχουν πραγματική σημασία. Το επόμενο βήμα μου είναι επικεντρωμένο στο νέο μου album το Latent Info που μόλις κυκλοφόρησε»
Η πρώτη επαφή
«Η στιγμή να φανταστώ τον εαυτό μου σαν τζαζ μουσικο ήρθε πριν το Πανεπιστήμιο, τότε που ψάχναμε πιο fusion πράγματα στην εφηβεία. Αλλά εφόσον υπήρχε ενασχόληση με την μουσική από μικρή ηλικία και ήταν ξεκάθαρο ότι αυτός θα είναι ο δρόμος (Θοδωρής)».
Το πρώτο άλμπουμ
«Το “A Go Go” του John Scofield ήταν το πρώτο άλμπουμ που άκουσα, όταν ήμουν περίπου δεκαέξι χρονών. Μου το είχε δώσει ο τότε δάσκαλός μου, ο Μιχάλης Χατζηπέτρος. Θυμάμαι ότι το είχα αντιγράψει στον υπολογιστή μου και το άκουγα συνέχεια. Προσπαθούσα να παίξω σαν τον ‘Sco’, να βρω τον ήχο του (Νίκος)».
Το τωρινό status της τζαζ
«Έχει ανοίξει πολύ το πεδίο τα τελευταία δέκα χρόνια, και η αυτοσχεδιαστική μουσική συνυπάρχει και εμπνέεται από πολλά διαφορετικά μουσικά στυλ. Αυτό από μόνο του δημιουργεί τις βάσεις για τη δημιουργία μιας κοινότητας γύρω από αυτή τη μουσική, και οι κοινότητες είναι αυτές που γιγαντώνουν μια μουσική σκηνή (Νίκος)».
Μεγαλύτερη απήχηση ναι, αλλά όχι απαραίτητα εμπορική
«Ο όρος τζαζ είναι πλέον μια τεράστια ομπρέλα που χωράει πολλά διαφορετικά πράγματα από κάτω. Παραμερίζοντας τις γραμμικες και εμπορικές αναγνώσεις, ίσως ένα μέρος της τζαζ σκηνής έχει γίνει λιγότερο αυτοαναφορικό και αυτά που θέλουν να εκφράσουν οι καλλιτέχνες αφορούν περισσότερο το κοινό (Θοδωρής)».
Αγαπημένη στιγμή
«Καλοκαίρι του 2022. Vitoria Jazz Festival. Ενώ παίζαμε στη σκηνή με τον Theon Cross, κάπου προς το τέλος του σέτ, γύρισα πίσω προς τον ενισχυτή μου να αλλάξω κάτι, και στα δύο μέτρα στέκονταν και με κοιτούσαν ο Robert Glasper και ο Chris Dave, οι οποίοι έπαιζαν μετά από εμάς. Ήμουν κοντά στο να τσιμπηθώ (Νίκος)».
Μια ευχή
«Να παίζουμε, να μάθουμε, να εξελιχθούμε. Να φροντίσουμε περισσότερο τις κοινοτητές μας για να συνεχίσουμε(Θοδωρής)».