Το χειροκρότημα είναι δυνατό. Με ένταση που ανεβαίνει γραμμικά προς τα πάνω. Ο Αργύρης, υποκλίνεται. Η παράσταση έχει μόλις τελειώσει μπαίνοντας σε εκείνο το μαγικό αρχείο που κάθε ηθοποιός έχει για να μετρά τις στιγμές που μοιράστηκε αγάπη με τα όσα ζευγάρια μάτια, υγρά ή χαρούμενα, γίνονται αυτόπτες μάρτυρες της δουλειάς του.
Σημείο Συνάντησης: Θέατρο Θησείο. Στο μέρος όπου γίνονται οι πρόβες. Ή μάλλον σε ένα από τα τρία επίπεδα του χώρου όπου αυτές συμβαίνουν. Από τη μία η υπερεπιτυχία της παράστασης «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί σε αυτό το μέρος» σε σκηνοθεσία Ζωής Ξανθοπούλου στην οποία και πρωταγωνιστεί τις τελευταίες δύο σεζόν, από την άλλη η καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου την οποία και συνδιαχειρίζεται με την Ιώ Βουλγαράκη, είναι το πλέον αναμενόμενο να τον πετύχεις εκεί. Να βάζει τα καινούργια φώτα που διάλεξε για τη σκηνή, να μαθαίνει λόγια, να κάνεις πρόβες, να ακούει μουσική, να παραγγέλνει το επόμενό του gadget.
Gadgets, gadgets, gadgets
«Ναι, δεν μπορώ να σου πω σε αριθμό πόσα έχω. Είναι πάνω από διακόσια. Άμα δω στους λογαριασμούς που ακολουθώ στα social ή γενικά στο research μου κάτι το οποίο μου αρέσει, το παραγγέλνω. Παίρνω κατά μέσο όρο 5-7 την εβδομάδα». Τα χωράει σε μία αποθήκη και απορεί κι ο ίδιος πού θα τα κληροδοτήσει.
Μια φιλοσοφική τοποθέτηση made for AI
«Αρχικά, θα ήθελα να ξέρει ότι το συμπαθώ πολύ. Σχετικά με την τέχνη που με αφορά πρωτίστως θα πρέπει πολύ σύντομα να υπάρξουν οι απαραίτητες ρυθμίσεις σχετικά με τα δικαιώματα. Στο υπόλοιπο κομμάτι, στο πιο φιλοσοφικό του πράγματος, άκουσα την άποψη που με βρίσκει σύμφωνο ότι αυτό που πρέπει να βάλουμε στον κώδικα του AI, είναι η αίσθηση του μητρικού ενστίκτου. Έτσι ώστε, όταν αυτό, αναπόφευκτα, μας ξεπεράσει και μπορεί να υπάρξει χωρίς να μας χρειάζεται να είμαστε ακόμα relevant και να συνεχίσει να μας νοιάζεται. Ακούγεται φοβιστικό αλλά βγάζει νόημα».
Αγνοώντας το φόβο στις εισαγωγικές για το Εθνικό Θέατρο
Είναι 17,5 ετών. Έχει ήδη περάσει στο Πολυτεχνείο στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Ο αυτοαποκαλούμενος ως «άσχετος με τα θεατρικά» βρίσκεται στην Πειραιώς, στηρίζοντας μία φίλη που ήθελε να δώσει στις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. «Με το που μπήκα στη σχολή, είπα “τι είναι εδώ ρε παιδιά”; Εντυπωσιάστηκα, ήταν σαν να μπαίνεις σε ένα παραμύθι. Ρώτησα τι πρέπει να κάνεις για να δώσεις εκεί. “Πρέπει να ετοιμάσεις κάποια κομμάτια”, μου είπαν, και “να τα παρουσιάσεις σε δύο μέρες”». Πήγε λοιπόν στους φίλους που είχε από τη θεατρική ομάδα του σχολείου του και τους είπε «θα πάω να δώσω στο Εθνικό, δώστε μου κομμάτια να πάω». Αυτό που θυμάται χαρακτηριστικά, είναι ότι «το μονόλογο, τον είπα στο ένα πόδι». Και στη συνέχεια, «το Μιχαλακόπουλο που στο κομμάτι του Μποστ που παρουσίασα με άφησε να το πω όλο ενώ γενικά, τους έκοβαν στις δύο γραμμές. Μου έδωσε πάρα πολύ αυτοπεποίθηση αυτό». Στο Πολυτεχνείο πήγε ξανά μόνο μία φορά για μία ώρα στο μάθημα του σχεδίου. Μετά, θέατρο.
Εκεί, στη μέση, με γύρω τον κόσμο να τον κοιτά
«Δεν σε καταπιέζει κάποιος να το κάνεις. Δύο δυνάμεις παλεύουν μέσα σου όταν είσαι ηθοποιός επί σκηνής. Η μία είναι η αίσθηση της ευθύνης και του νοήματος που πρέπει να μεταδόσεις κι η άλλη, ότι για κάποιο λόγο, αυτό, είναι κάτι το οποίο σε ευχαριστεί. Πρέπει να κερδίζει το κομμάτι που σε ευχαριστεί. Αλλιώς, μάλλον δεν πρέπει να είσαι εκεί».
Επιλέγοντας
Για ακόμη μία χρονιά, ο Αργύρης αναλαμβάνει τμήμα στη Σχολή Υποκριτικής του Ωδείου Αθηνών. Το πώς επιλέγει έναν σπουδαστή, «έχει να κάνει με τον τρόπο που επικοινωνώ μαζί του. Όταν είναι κλειστή από τη μεριά του η επικοινωνία τότε δε με ενδιαφέρει και τι έχει να μου δείξει. Μπορεί να παρουσιάζει κάτι το οποίο μπορεί να μοιάζει εντυπωσιακό αλλά αν δεν μπορούμε να έχουμε διάλογο, τότε δεν μπορώ να κάνω κάτι». Από την άλλη, «όταν κάποιος δεν έχει κάτι, τότε σίγουρα δεν μπορώ να δουλέψω μαζί του. Είναι εντελώς παλιού τύπου προσέγγιση το να προσπαθήσεις βίαια να αποσπάσεις κάτι το οποίο έχεις δει. Ποιος είσαι;»
Hey, mister Dj με μία ιστορία για πολύ ουίσκι
«Έπαιζα 10-12 χρόνια μουσική. Από 14 ήμουν σε εταιρεία που μας έστελναν να παίζουμε σε σχολεία». Ακούει συνέχεια μουσική. Ψάχνει μπάντες, φτιάχνει ήχους, playlist.
«Εκτός από dj, όταν πήγαινα στη Νάουσα δούλευα σε ένα δισκάδικο. Εκεί, συνηθιζόταν τότε να μας ζητούν να γράφουμε κασέτες. Έχει έρθει λοιπόν μία κυρία μαζί με το παιδί της και θέλει να της γράψω σε μία 120άρα κασέτα (σ.σ. διαρκείας 2 ώρες), το “Βάλε μου ένα ουίσκι ακόμα”, συνέχεια. Η διαδικασία ήταν να βάζω στο βινύλιο το τραγούδι, να πατάω record, να το ακούω να γραφτεί, pause, ξανά τη βελόνα και πάλι το ίδιο».
Και, μία θεατρική ιστορία-γρίφος
«Το 2005 ήταν η πρώτη μου φορά στην Επίδαυρο με κεντρικό ρόλο. Έκανα τον Ορέστη. Παίζουμε λοιπόν στη Ζάκυνθο κι εκεί στο θέατρο, έρχεται η Μάρθα Καραγιάννη δακρυσμένη. Με πλησιάζει και μου λέει “Αχ τι μου έκανες, μου θύμισες το Νίκο Ρίζο”. Έμεινα. Ποτέ δεν βρήκα απάντηση στο τι μπορεί να εννοούσε».
Λόγια, λόγια, λόγια δύσκολα
«Προκειμένου να επιβιώσω, λες πρέπει να τα μάθω τα λόγια. Το βασικό είναι πώς θα υπάρξεις, μέχρι να ξαναβγείς στο φως. Αυτή είναι η αίσθηση. Από εκεί και πέρα, το τι θα πεις έχει να κάνει με σένα. Κάποιοι προσπαθούν να μιμηθούν κάπως τον ήχο από τις λέξεις που δεν τους έρχονται να πουν. Κάποιοι, λένε περιφραστικά το γενικότερο νόημα. Κάποιοι, κρατούν την εσωτερική δράση, το τι κάνει τώρα ο ήρωας και τι χρειάζεται να ειπωθεί σχετικά με αυτό. Εγώ είμαι πιο πολύ της τελευταίας κατηγορίας. Ανεβαίνει η αδρεναλίνη τόσο πολύ, και η ανάγκη επιβίωσης σου χτυπάνε καμπανάκια».
Το πιο όμορφο σώμα που έχει «χειροκροτηθεί» σε αυτό το μέρος
«Ο χώρος που πρέπει να κάνεις μέσα σου για να τους αφήσεις να εγκατασταθούν αυτοί οι χαρακτήρες είναι το πιο δύσκολο. Τη στιγμή πριν ξεκινήσω, πρέπει να αποδεχθώ ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο πέρα από αυτό που είναι να συμβεί στη σκηνή. Πρέπει να τα
αφήσω όλα στην άκρη. Πάντα σκέφτομαι τη δίψα ή την τουαλέτα. Μετά ωστόσο, με το που λες την πρώτη λέξη, σκέφτεσαι “τέλος, μπήκα στο ποτάμι τώρα”. Υπάρχει κάτι θρησκευτικό εκείνη την ώρα. Γεννιέται κάτι που έχω την αίσθηση ότι αυτή είναι η εκκλησία μου. Θα το κάνω ενάμιση μήνα ακόμα και μετά, θα σταματήσω για ένα διάστημα σίγουρα».
Ανδρομάχη, για λίγο ακόμα
«Ήταν μία παράσταση outsider τελείως, είχε την πιο κακή ημερομηνία στην Επίδαυρο. Ταυτόχρονα όμως, η παράσταση δυνάμωνε συνεχώς κατά τη διάρκεια της περιοδείας με αποτέλεσμα το Σάββατο της Επιδαύρο να γίνει sold out. Αυτό, μας έδωσε πολλή δύναμη. Ακόμα περισσότερο, όταν τελείωσε η παράσταση, το χειροκρότημα ήταν το πιο ζεστό στην μέχρι τώρα εμπειρία μου στην Επίδαυρο. Τώρα το Σεπτέμβρη, είμαστε στην Αθήνα και παίζουμε στα διάφορα θέατρα της Αθήνας. Ήταν μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία».
Μία σκέψη αντί υπόκλισης
«Τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, ήταν γραμμένα ή άλλοτε ή αλλού. Διαχειρίζονταν το τώρα, αλλά ποτέ δεν το ανέφεραν σα φράση».