Αυτό το κείμενο θα μπορούσε να ξεκινήσει μιλώντας για την πίστη στη δύναμη της εσωτερικής θέλησης και τη σημασία της οικογένειας όταν αυτή, σε στηρίζει το κάθε σου βήμα κυριολεκτικά. Η αλήθεια είναι ότι συναντώντας τον Άγγελο Πεντάρη στο στούντιό του στο Νέο Ηράκλειο μηδένισε κάθε σκέψη περί μέλλοντος και πρακτικών βελτίωσης κι αυτοβελτίωσης. Ο Άγγελος ζει με τόσο πάθος και παράλληλα τόση ευγένεια το τώρα που δεν μπορούμε παρά να του δώσουμε το λόγο να μας δώσει ένα λόγο να το ζήσουμε κι εμείς.
«Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή είχα μιλήσει σε ένα σχολείο και είχε σηκωθεί ένα παιδί.
Συγκινούμαι μόνο που το σκέφτομαι. Σηκώθηκε μπροστά σε όλο το σχολείο, που τα παιδιά ντρέπονταν να μου κάνουν ερωτήσεις, και απλά μου λέει: “Έχω την ίδια αναπηρία με εσένα. Σε ευχαριστώ πολύ που ήρθες”. Βουρκώνω ακόμα κάθε φορά που το σκέφτομαι».
«Το 2020 ακριβώς πριν την πρώτη καραντίνα λόγω του κορονοϊού, ήρθα από την Αμερική όπου σπούδαζα με τη σκέψη ότι θα καθίσω μία εβδομάδα και θα φύγω. Τελικά, δεν μπόρεσα να το κάνω οπότε προσπαθούσα να δω εδώ τι θα κάνω. Ένας συνεργάτης μου μού είπε ότι έχει βρει αυτόν τον χώρο (σ.σ.: Το στούντιο), ο οποίος τότε δεν έμοιαζε έτσι. Ήταν σε τελείως διαφορετική κατάσταση. Το timing ήταν πάρα πολύ καλό γιατί είχα αποφασίσει ότι θα μείνω στην Ελλάδα και έπρεπε κάπως να βρω τα πατήματά μου από την αρχή. Παράλληλα, μου έδωσε κάτι να κάνω κατά τη διάρκεια της καραντίνας, επειδή μας πήρε περίπου εννέα μήνες να το φτιάξουμε. Οπότε αυτή ήταν η καραντίνα μου».
«Όταν πήγα στην Αμερική αρχικά, πήγα για σπουδές σε ένα πανεπιστήμιο όπου το 40% των ανθρώπων που ήταν εκεί δεν ήταν Αμερικανοί. Αυτό που είχαμε όλοι κοινό, επειδή ήταν μουσικό πανεπιστήμιο, ήταν η μουσική. Έτσι έπαιζα πολλές φορές μουσική με ανθρώπους που δεν μπορούσαν καν να μιλήσουν αγγλικά, αλλά μουσικά μπορούσαμε πολύ εύκολα να συνεννοηθούμε».
«Αν ασχολούμαι με τη μουσική και με τις ομιλίες —που είναι τα δύο πράγματα που αγαπάω περισσότερο —όπου κι αν είμαι στον κόσμο θα είμαι καλά».
«Η μουσική μπήκε στη ζωή μου σε διάφορα στάδια. Το πρώτο ήταν όταν ήμουν πολύ μικρός και λόγω της εγκεφαλικής παράλυσης δεν είχα καθόλου κινητικότητα στα δάχτυλα. Ξεκίνησα να παίζω πιάνο σαν άσκηση για να μπορούν σιγά σιγά τα δάχτυλά μου να λυθούν.
Αλλά εκεί ο στόχος δεν ήταν να μάθω μουσική. Ο στόχος ήταν απλά τα χέρια μου να γίνουν πιο λειτουργικά, ώστε να μπορώ να χρησιμοποιώ μαχαιροπίρουνα και να δένω τα κορδόνια μου».
«Όταν ήμουν 12 χρονών, άκουσα για πρώτη φορά κάποιον να παίζει ντραμς σε μια μουσική τάξη στο σχολείο. Από εκείνη τη μέρα δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Στο σπίτι προσπαθούσα να αντιγράψω αυτό που άκουσα χρησιμοποιώντας κατσαρόλες και σκαμπό. Λίγο αργότερα πήρα το πρώτο μου drumset».
«Οι γονείς μου με άφησαν τελείως ελεύθερο να ακολουθήσω τον δρόμο μου. Δεν έβλεπα ποτέ τη μουσική και τον αθλητισμό σαν δύο διαφορετικούς δρόμους. Τα ντραμς με βοηθούσαν στη φυσικοθεραπεία και η φυσικοθεραπεία με βοηθούσε να γίνομαι καλύτερος στα ντραμς».
«Έχω δοκιμάσει πολλά αθλήματα. Κάποια ήταν πολύ δύσκολα για το σώμα μου, όπως το μπάσκετ που μου δημιουργούσε πόνους. Όταν ανακάλυψα το windsurf, παρόλο που στεναχωρήθηκα που άφησα το μπάσκετ, μου επέτρεψε να αθλούμαι χωρίς να επιβαρύνεται το σώμα μου. Δυνάμωσα, περπατούσα καλύτερα και βελτίωσα την ισορροπία μου».
«Πρόσφατα, ξεκίνησα να τρέχω. Αρχικά πίστευα ότι το τρέξιμο δεν είναι για μένα. Μια μέρα, ανέβηκα σε έναν διάδρομο ακούγοντας το αγαπημένο μου άλμπουμ εκείνη την περίοδο, το GNX του Kendrick Lamar. Χωρίς να το καταλάβω περπάτησα περίπου 3 χιλιόμετρα. Αυτό μου άνοιξε τα μάτια και αποφάσισα να προπονηθώ
για έναν αγώνα 5 χιλιομέτρων».
«Το Νοέμβριο έτρεξα τα 5 χιλιόμετρα του μαραθώνιου και το Μάρτιο του ημιμαραθώνιου αντίστοιχα. Μου άρεσε πολύ, οπότε συνεχίζω μέχρι σήμερα».
«Γυμνάζομαι έξι φορές την εβδομάδα και παίζω ντραμς σχεδόν καθημερινά. Παράλληλα συνεχίζω να γράφω μουσική. Αυτή τη στιγμή κυκλοφορώ ένα κομμάτι τον μήνα ανεξάρτητα, κάνοντας όλη την παραγωγή μαζί με τον συνεργάτη μου».
«Στο μέλλον θα ήθελα να δημιουργήσω έναν ολοκληρωμένο δίσκο με ένα συγκεκριμένο concept, ώστε από την αρχή μέχρι το τέλος να αφηγείται μια ενιαία ιστορία. Θα ήθελα επίσης να παίζω όσο περισσότερο γίνεται live και να παρουσιάζω τη δική μου μουσική».
«Με ενδιαφέρει πολύ να εξελίξω και τις ομιλίες μου και να τις παρουσιάσω και εκτός Ελλάδας».
«Εντάξει, σίγουρα έχω κι εγώ στιγμές —και ίσως πολλές— που το μυαλό μου τρέχει και με ελέγχει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Αλλά είναι κάτι στο οποίο έχω αφοσιωθεί εδώ και κάποια χρόνια και συνεχίζω να το μαθαίνω. Έχω ακόμη δρόμο στο να έρθω σε επαφή με το σώμα μου και τα συναισθήματά μου».
«Πολλές φορές μας συμβαίνει κάτι και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε, νομίζοντας ότι θα βρούμε την απάντηση και τη λύση και ότι θα τελειώσει εκεί. Και μετά όλο αυτό το στρες που μπορεί να υπάρχει μέσα μας δεν το ακούμε. Δηλαδή λέμε: “Α, δεν μπορώ να κοιμηθώ, θα πάρω ένα χάπι για να κοιμηθώ”. Ή: «Με πονάει ξαφνικά η κοιλιά μου, δεν θα φάω”. Το σώμα μας όμως μας μιλάει και εμείς νομίζουμε ότι απλά το μυαλό ξέρει καλύτερα. Χρειάζεται να ακούμε το σώμα μας».
«Νομίζω ότι πρέπει να σκεφτόμαστε: “Είναι αυτό που θέλω πραγματικά; Ναι ή όχι;”. Και αν η απάντηση είναι ναι, τότε συνεχίζεις. Το αν είναι εύκολο ή όχι δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο».
«Δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να είσαι νέος καλλιτέχνης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό για να είμαι ειλικρινής. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται. Απλά είναι δύσκολο. Οι δυσκολίες στην Αμερική και εδώ είναι κάποιες φορές παρόμοιες και κάποιες φορές πολύ διαφορετικές».
«Αν μπορώ να ευχηθώ κάτι στον κόσμο, θα έλεγα να ξεκινήσουμε όλοι από την αγάπη προς τον εαυτό μας. Από εκεί ξεκινούν όλα και μετά χτίζονται και οι σχέσεις γύρω μας. Οπότε θα έλεγα: ας κοιτάξουμε όλοι λίγο αυτό πρώτα και μετά βλέπουμε και τα επόμενα».