Μια ιστορία με σχέδιο
Όταν ήμουν στη σχολή (γραφιστική) ζωγραφίζαμε κάτι λουλούδια που ήταν κόκκινα και πράσινα. Εγώ τα ζωγράφισα όλα κόκκινα και γέλαγε όλη η τάξη, και κάπως έτσι κατάλαβα στα 18 μου ότι έχω αχρωματοψία! (Τελείως άσχετο το ότι κάναμε ασπρόμαυρο εξώφυλλο :) )
Το εξώφυλλο
Ο τίτλος του τεύχους είναι «αρχή». Αρχή είναι η «ιδέα», το «ξεκίνημα», το πρώιμο βήμα, αυτό που πρέπει να γίνει για να γίνει το οτιδήποτε, αυτό που υπόσχεται συνέχεια. Έτσι σκέφτηκα, πώς θα ήταν η αρχή για το ίδιο το περιοδικό; Πώς ήταν το πρώτο σκαρίφημα, πριν τα χρώματα, πριν τον υπολογιστή.
Η ιστορία πίσω από το ψευδώνυμο
Δεν έχει καν ιστορία οπότε θα εφεύρω μια τώρα! Λένε πως ο Sdeviano ήρθε μια νύχτα με φεγγάρι ασπρόμαυρο. Κανείς δεν τον είδε να μπαίνει, μόνο ότι άφησε πίσω του έναν τοίχο γεμάτο σχήματα που κινούνταν μόνα τους. Άλλοι είπαν πως δεν ήταν ζωγραφιά αλλά τραγούδι που ειπώθηκε και άφησε το αποτύπωμα του στον τοίχο. Κι από τότε το όνομά του ψιθυρίζεται σαν μύθος.
Μπαίνοντας σε ρυθμούς doodle
Πάντα μου άρεσε να γεμίζω κενές επιφάνειες, μέχρι να είναι ασφυκτικά γεμάτες. “Horror vacui” που λένε, “fear of the empty space”. Και απολάμβανα να το κάνω αυτοσχεδιαστικά, χωρίς να ξέρω τι θα γίνει, ό,τι γίνει! Τα “doodles” με απελευθέρωσαν κάπως από το άγχος της προετοιμασίας, το φόβο του λάθους, τη βαρετή προετοιμασία του «προσεγμένου» προσχεδίου. Επίσης δεν με ενδιαφέρει τόσο το θέμα συνήθως, όσο ο ρυθμός μέσα στο σχέδιο, το βλέπω πιο πολύ σαν μουσική παρά σαν αναπαράσταση. Είναι τζαμάρισμα, σαν να ξεκινάς να παίζεις ένα σκοπό που έχεις μάθει και δεν ξέρεις κάθε φορά που θα σε πάει. Αυτό με γοήτευσε!
Συμπληρώσεις
Αρχή: Το πρώτο ακούμπημα του μολυβιού στο χαρτί, του μαρκαδόρου στον τοίχο
Doodle: Αυτοσχεδιασμός, ελευθερία
Φθινόπωρο: Η καλύτερη εποχή της αθήνας!
now: Όλα συμβαίνουν τώρα
Σχέδιο: Ύπαρξη (έπρεπε να κλείσω με κάτι ψαγμένο! χαχα)