Το έργο
Ο τίτλος του έργου "Sous les pavés, la plage!" που πρωτοακούστηκε το Μάη του 68’ και λέει ότι κάτω από το τσιμέντο δεν υπάρχει σιωπή: υπάρχει ρυθμός, ανάσα, σώματα που ζητούν χώρο. Στη σημερινή Αθήνα, η ίδια επιθυμία επιστρέφει: Κάτω από το τσιμέντο υπάρχει πάντα η δυνατότητα για μια ζωή αλλιώς. Είναι η ανάγκη να ξαναφανταστούμε το τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της πόλης αλλά και να επανοικειοποιηθούμε τον δρόμο, τον δημόσιο χώρο, τον χρόνο, να αποκτήσουμε κοινή ανάσα. Όχι απαραίτητα ως ρομαντική φυγή, αλλά ως διεκδίκηση: της πόλης που δεν περιορίζεται σε ροές κατανάλωσης και ελέγχου, αλλά φιλοξενεί την συλλογική ζωή και τα κοινά στον δημόσιο χώρο.
Το pink metaverse της
Ξεκίνησε περισσότερο σαν πείραμα. Πριν από το Pink Metaverse δημιουργούσα αναλογικά και ψηφιακά collage και με την εμφάνιση των AI image generators μου γεννήθηκε η περιέργεια να δοκιμάσω τα νέα μέσα και τις δυνατότητες τους, χωρίς όμως να υπάρχει αρχικά η πρόθεση να γίνει κάποιο συγκεκριμένο project. Στην πορεία, όμως, εξελίχθηκε σε χόμπι και μέσο έκφρασης, και αργότερα ήρθαν και οι πρώτες επαγγελματικές συνεργασίες. Είχα μία αυθόρμητη ανάγκη να δημιουργήσω έναν φανταστικό χώρο που να αποτυπώνει τον τρόπο που βλέπω και νιώθω την πόλη μου. Το Pink Metaverse ξεκίνησε ουσιαστικά όσο ζούσα μόνιμα στην Ολλανδία, σε μια περίοδο έντονης νοσταλγίας για την Αθήνα · τα χρώματα, τις θέες, αλλά κυρίως τα συναισθήματα που συνδέονται με αυτήν.
Το πρώτο έργο
Λεγόταν “Golden hour with the cat of Hemingway” και ήταν μία εικόνα της Αθήνας την ώρα της Δύσης του ηλίου από ένα μπαλκόνι κάπου στο κέντρο. Η εικόνα απεικονίζει τα ροζ, ροδακινί και κίτρινα χρώματα του αττικού ουρανού και μία μαύρη γάτα που κοιτάει νωχελικά τον φακό. Την έφτιαξα τον Γενάρη του 2024, σε μία διάθεση νοσταλγίας για τα καλοκαιρινά απογεύματα μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Η έμπνευση
Για μένα, κυρίως η Αθήνα είναι η βασική πηγή έμπνευσης. Οι δρόμοι της μοιάζουν με μια ταινία φτιαγμένη από εκατοντάδες μικρές ιστορίες. Σίγουρα μεγάλη επιρροή στο Pink Metaverse έχουν και οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες και γενικότερα ο κινηματογράφος. Υπάρχουν δημιουργοί που έχουν επηρεάσει έντονα τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι το φως, τον ρυθμό και τη συναισθηματική ατμόσφαιρα μιας εικόνας. Η μελαγχολική αισθητική, τα φώτα και τα saturated χρώματα του Wong Kar-wai, ο Wes Anderson με την χαρακτηριστική χρωματική παλέτα, τη συμμετρία και τον τρόπο που δομεί τους κόσμους του, αλλά και ο David Lynch, που λειτουργεί σχεδόν αντίθετα αλλά εξίσου καθοριστικά.
Μια ιστορία
Τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια έζησα στην Ολλανδία, και αυτό που κυριάρχησε μέσα μου ήταν έντονα η αίσθηση του νόστου, της νοσταλγίας. Δεν υπάρχει πιο “δική μου” πόλη από την Αθήνα. Έχω ζήσει αρκετά χρόνια μακριά της, όμως καμία άλλη δεν μπόρεσε να μοιάσει με σπίτι όπως αυτή. Ίσως να είχε δίκιο ο Καβάφης όταν έγραφε ότι όσο και να γυρίζεις «η πόλις θα σε ακολουθεί».
Συμπληρώσεις
Ρυθμός: Μουσική/χορός!
Πόλη: Αθήνα
Καλοκαίρι: Ραστώνη
Metaverse: Φαντασιακή πραγματικότητα
now: Now is now, next time is next time
