Στον κόσμο του Οικονομίδη (από πάντα)
Το σενάριο
«Μου στέλνει ο Γιάννη μια μέρα το σενάριο πάνω στην ώρα που ετοιμαζόμουν να κοιμίσω το παιδί. Ξεστραβώθηκα. Είχα το κινητό στο χέρι και διάβαζα, διάβαζα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Τρεις ώρες μετά, κατάλαβα ότι το παιδί έχει κοιμηθεί κι εγώ δεν συνεχίζω και κουνάω. Είχα μείνει άναυδη».
Ο αυθορμητισμός
«Κάναμε πρόβες το σενάριο και τα λόγια μας ένα χρόνο πριν. Την ημέρα του γυρίσματος δεν έχει μείνει οποιαδήποτε απορία, λεπτομέρεια, ατάκα, στιγμή που να μην έχει διευθετηθεί, αναλυθεί. Το γύρισμα του Γιάννη και της ομάδας του αφορά στη μαγεία της στιγμής. Το κρέας, όμως, στο φούρνο έχει ήδη μπει».
Το χιούμορ
«Δε γίνεται να μην έχεις χιούμορ. Ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να πάρω τόσο στα σοβαρά. Είμαι σε όλα με το ένα πόδι στο τώρα, στην πραγματικότητα και με το άλλο στην κωμωδία, σε αυτό που λες “Άντε τώρα κι εσείς καημένοι, τι έχετε να κάνετε, κάντε το να γελάσουμε”. Για γέλια είναι όλα».
Η Σπασμένη Φλέβα
«Είναι μια ταινία που πιστεύω ότι θα έχει τρομερό impact στο κοινό γιατί περιγράφει το βαθύ σκοτάδι του μέσου ανθρώπου. Αυτή η ιστορία έτσι σκληρά όπως την αφηγείται ο Γιάννης είναι ένας μεγενθυμένος παραλληλισμός με την καθημερινή μας ζωή, στα πάντα».
Η πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση
«Δέκατη εντολή. Πάνος Κοκκινόπουλος. Πάρα πολλά χρόνια πριν. Ήμουν πιτσιρίκι, με έσερναν σε κάτι λάκκους με χώματα, με έθαβαν, με σκότωναν. Ήταν σαν να έχω φάει μια πέτρα στο κεφάλι, κυριολεκτικά».
Η απόφαση
«Το “αυτό είναι για μένα;”, “είμαι εγώ για αυτό;” είναι πολύ φιλοσοφικά ερωτήματα. Οι απαντήσεις τους, έρχονται αργότερα όταν βαθαίνεις στο αντικείμενό σου. Όταν συνειδητοποιείς πόσο το αγαπάς, πόσο σοβαρά το βλέπεις. Εκεί, ταυτόχρονα αναμετριέσαι κι εσύ με αυτό και αυτό με εσένα».
Η δημοφιλία
«Από πολύ μικρή, το να τραβάω την προσοχή, μου δημιουργούσε μία νευρικότητα. Ανάλογα με την ωριμότητά του, ο κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται και διαφορετικά τη δημοφιλία. Τη δεκαετία 20-30 ήρθε σε μένα πάνω μου πολύ πράγμα. Υπήρξαν περίοδοι όπου καθοδηγούμουν από ένα ρεύμα που δεν προλάβαινα λόγω φόρτου εργασίας, άγχους να είμαι καλή στη δουλειά μου και στους υπόλοιπους ρόλους της ζωής γιατί δεν είναι μόνο η δουλειά, να αναρωτηθώ “το θέλω εγώ τώρα αυτό;”, “γίνεται αλλιώς;”».
Η έπαρση
«Πέρασα και μία περίοδο που για ένα ή δύο χρόνια δεν καταλάβαινα σε τι τροχιά βρίσκομαι αλλά σύντομα το μάζεψα χωρίς ποτέ να πάθω έπαρση. Χωρίς ποτέ να πω “τι ωραία, πάρτε κόσμε”. Πάντα είχα μία αδυναμία, μία νευρικότητα και μια αμηχανία σε σχέση με το “τώρα γιατί είμαι εγώ σημαντική κι αυτός με ρωτάει τις προτιμήσεις μου;” -δεν καταλάβαινα ποια είναι η δική μου σημαντικότητα στην όλη κοινωνική βεντάλια».
Η ταμπέλα
«Άρχισα μετά να καταλαβαίνω το πώς αυτοί που με καθοδηγούσαν, “εκμεταλλευόντουσαν” την εικόνα μου για να κατηγοριοποιήσουν τους ανθρώπους, να μπορέσουν λίγο κάπως “να σου βάλουν την ταμπελίτσα και να τελειώνουν και με σένα”».
Οι ταμπέλες
«Έχω καταφέρει ό,τι ταμπέλα και να μου φορέσουν να την πετάξω. Γιατί όλες οι ταμπέλες είναι αστείες. Δεν το προσπαθώ, δεν υπάρχει κάποιο manual. Είμαι ο εαυτός μου 100%. Ο μόνος τρόπος να αποποιηθεί κάποιος τις ταμπέλες του είναι να μην τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι γι αυτόν».
Οι δημοσιεύσεις
«Όταν έγραψαν για το παιδί μου, παρότι ήταν βρέφος και πλήρως προστατευμένο από όλο αυτό το σίφουνα, ήθελα να απαντήσω γιατί κάποια στιγμή, αυτό θα μεγαλώσει και θα τα διαβάσει».
Το avatar του Instagram
«Σε ένα ταξίδι στη Βραζιλία, την πέτυχα ζωγραφισμένη σε έναν τοίχο. Ήταν το σχέδιο ενός καλλιτέχνη από εκεί. Με μάγεψε πολύ, ειδικά όταν έμαθα ότι αυτή η μέδουσα, η Γιαμαντζά, είναι μία θεότητα του αλμυρού νερού, των δακρύων, του ιδρώτα, της αβύσσου. Μου άρεσε ό,τι διάβασα γι αυτήν κι έτσι έπαθα έναν ωραίο έρωτα και ταυτίστηκα. Κι επειδή είμαι και νησιώτισσα κι επειδή μέσα στη θάλασσα νιώθω σαν στο σπίτι μου κι επειδή αυτό το πλάσμα έτσι όπως το έβλεπα έχει κάτι από τον ψυχισμό μου, τη γούσταρα και με γούσταρε. Όπου πηγαίνουμε μαζί, πάνε όλα καλά».
Το άδειασμα
«Ενστικτωδώς, ξέρει το σώμα μου πότε να μου αδειάσει το κεφάλι. Το κάνει μόνο του. Μπορεί να είμαι στο φανάρι και να μπω αυτόματα σε μια διαδικασία σβησίματος του εγκεφάλου. Κάνω reset. Έχω κάνει και meditation αλλά δεν είναι μέρος της ρουτίνας μου. Μου αρέσει ο μυστικισμός, μου αρέσει να ανακαλύπτω τον εαυτό μου, θεωρώ ότι είναι ίσως το καλύτερο ταξίδι που μπορούμε να κάνουμε σε αυτήν τη ζωή. Μου αρέσει να ψάχνω τις διαδικασίες που κινούν το σώμα μου ώστε να μπορέσω να ανακτήσω τον έλεγχο».
Οι δημοσιεύσεις
«Όταν έγραψαν για το παιδί μου, παρότι ήταν βρέφος και πλήρως προστατευμένο από όλο αυτό το σίφουνα, ήθελα να απαντήσω γιατί κάποια στιγμή, αυτό θα μεγαλώσει και θα τα διαβάσει».
Το avatar του Instagram
«Σε ένα ταξίδι στη Βραζιλία, την πέτυχα ζωγραφισμένη σε έναν τοίχο. Ήταν το σχέδιο ενός καλλιτέχνη από εκεί. Με μάγεψε πολύ, ειδικά όταν έμαθα ότι αυτή η μέδουσα, η Γιαμαντζά, είναι μία θεότητα του αλμυρού νερού, των δακρύων, του ιδρώτα, της αβύσσου. Μου άρεσε ό,τι διάβασα γι αυτήν κι έτσι έπαθα έναν ωραίο έρωτα και ταυτίστηκα. Κι επειδή είμαι και νησιώτισσα κι επειδή μέσα στη θάλασσα νιώθω σαν στο σπίτι μου κι επειδή αυτό το πλάσμα έτσι όπως το έβλεπα έχει κάτι από τον ψυχισμό μου, τη γούσταρα και με γούσταρε. Όπου πηγαίνουμε μαζί, πάνε όλα καλά».
Το άδειασμα
«Ενστικτωδώς, ξέρει το σώμα μου πότε να μου αδειάσει το κεφάλι. Το κάνει μόνο του. Μπορεί να είμαι στο φανάρι και να μπω αυτόματα σε μια διαδικασία σβησίματος του εγκεφάλου. Κάνω reset. Έχω κάνει και meditation αλλά δεν είναι μέρος της ρουτίνας μου. Μου αρέσει ο μυστικισμός, μου αρέσει να ανακαλύπτω τον εαυτό μου, θεωρώ ότι είναι ίσως το καλύτερο ταξίδι που μπορούμε να κάνουμε σε αυτήν τη ζωή. Μου αρέσει να ψάχνω τις διαδικασίες που κινούν το σώμα μου ώστε να μπορέσω να ανακτήσω τον έλεγχο».
Μια συνήθεια
«Μου αρέσει να ξυπνάω χαράματα. Την ώρα που σκάει από τον ορίζοντα ή από το βουνό, το πρώτο φως».
Πόρτο Λεόνε
«Γαλήνη Βούλγαρη. Μια μάνα με δύο βιολογικά παιδιά δικά της κι ένα στην καρδιά της, τα οποία έχουν μπλεχτεί σε αδιανόητες περιπέτειες. Έχει έναν άντρα ο οποίος δεν είναι σύμμαχός της αλλά είναι ένας πατριάρχης που μόνο επιβάλει τάξη και κόπο οπότε δεν μπορεί να πει ότι έχει σύμμαχο σε αυτό το μονοπάτι. Μόνο απολογείται σε αυτόν».
Η μυθοπλασία
«Δεν είναι πολύ τολμηρές οι απόπειρες που γίνονται. Παρόλα αυτά, ως ηθοποιός εν έτει 2025 πρέπει να πω ότι χαίρομαι που γίνονται κι αυτά που γίνονται στην τηλεόραση γιατί υπάρχει μια δημιουργικότητα, μία εξωστρέφεια. Θα ήθελα όμως να είναι πιο τολμηροί. Και οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι και τα κανάλια γιατί από αυτά ξεκινούν όλα».
Απόβαση στον πλανήτη Άρη
«I travel light. Ό,τι περιουσία έχω είναι μέσα μου. Το έχω διαβάσει, το έχω αποστηθίσει, το έχω κρατήσει. Το μικρό μου θα το πάρω μαζί ούτως ή άλλως, κοινό είναι το ταξίδι μέχρι να αποφασίσει αυτή να φύγει».
Η ζωή
«Θα σώσουμε τον κόσμο ανοίγοντάς του πόρτες και παράθυρα να βγει λίγο έξω από τη βαθιά ομίχλη που τον έχουν βάλει μέσα να κυνηγάει το τάλιρο. Να βγει η εβδομάδα, να βγει ο μήνας. Αυτή είναι μία κατάντια, μια μιζέρια και μία βιαιότητα κόντρα στην έννοια της ζωής η οποία ζωή τι είναι; Να κάνεις να ζήσεις πέντε πράγματα να τα απολαύσεις με τις αισθήσεις σου».
Η ευχή
«Η ταινία μας λέγεται «Σπασμένη Φλέβα» οπότε θα κάνω ένα λογοπαίγνιο σε σχέση με αυτήν και θα πω: Είναι ένα το μονοπάτι, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να έχουμε τον ψυχισμό και τη χαρά ενός παιδιού, να μπορούμε να διακρίνουμε αυτό που μας κάνει λίγο περισσότερο χαρούμενους και να την μπαντάρουμε τη σπασμένη φλέβα, φτάνει πια. Ας περάσουμε στην εποχή του “και τι έγινε; Πάμε!”».