«Πάρανταϊζ, η αίθουσα κλιματίζεται», το έργο
«Δύσκολο να βρούμε ένα· ας πούμε λοιπόν μερικά: Η τολμηρή του ειλικρίνεια. Δεν ντρέπεται να κοιτάξει τον έρωτα στα μάτια, να τον ξεγυμνώσει, να τον γελάσει και να τον λατρέψει ταυτόχρονα. Όλες οι ιστορίες που ζωντανεύουν πάνω στην σκηνή είναι γραμμένες,
σκηνοθετημένες και ειπωμένες από γυναίκες. Το ότι μέσα στο χειμώνα γίνεται για λίγο καλοκαίρι κι όταν παίζουμε ο ήλιος μας καίει το πρόσωπο! Η αγάπη. Το Μαζί».
Πάντα καλοκαίρι, πάντα στην Ελλάδα, πάντα _
«Με ήλιο. Στη θάλασσα. Έρωτας, βασιλικός, καρπούζι, μπύρα, τσιγάρα, βουτιές, Αμοργός. Φως. Πάντα παγωτό χωνάκι με μάνγκο και φράουλα,
πάντα αλμύρα στα ανακατεμένα από την θάλασσα μαλλιά. Πάντα γαλάζιο και λευκό...Κοχύλια μέσα στο καπέλο, αντηλιακό και χυμός ροδάκινο. Πάντα με άμμο σε σημεία που δεν ήξερες ότι μπορεί να πάει, ιδρωμένο δέρμα και υποσχέσεις που κρατάνε μέχρι τον Σεπτέμβρη. Πάντα Μαζί».
Οι θεατές, φεύγοντας από την παράσταση…
«Να μην σκέφτονται… Να χαμογελούν. Ας σκεφτούν μετά. Να νοσταλγούν με γλύκα τα καλοκαίρια που έφυγαν και να περιμένουν με ανυπομονησία τα
καλοκαίρια που θα ‘ρθουν. Να θυμηθούν. Να ονειρευτούν. Να ερωτευτούν. Όμορφα, αληθινά. Και τελικά να πουν: Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να ζήσεις τον έρωτα, αρκεί να είναι δικός σου. Και καμιά φορά, το πιο τολμηρό πράγμα που μπορείς να κάνεις δεν είναι να ρισκάρεις, αλλά να αφεθείς».
Το θέατρο
«Θέατρο σημαίνει «κάτι θέλω να πω». Σημαίνει συλλογική δημιουργία, παρατήρηση, κατανόηση, σύνδεση. Θέατρο σημαίνει μοίρασμα. Μοιράζομαι ιστορίες, συναισθήματα, σκέψεις. Μοιράζομαι την αλήθεια μου. Θέατρο σημαίνει συνάντηση, επικοινωνία, μοιρασμένη εμπειρία. Σημαίνει βγαίνω από την comfort zone μου αλλά νιώθω πιο ασφαλής από οπουδήποτε αλλού. Θέατρο σημαίνει ζωή. Θέατρο σημαίνει Seven Sisters. Θέατρο σημαίνει ΜΑΖΙ».
Τα έργα
«Τα έργα που επιλέγουμε έχουν συνήθως έντονο πολιτικό χαρακτήρα. Προσπαθούμε η αναφορά στη λέξη «πολιτική» να είναι αποχρωματισμένη από κομματικές αντιλήψεις και να τοποθετείτε στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών. Ερευνούμε τη σχέση του ατόμου με την ιστορία, το τραύμα, την αναξιοκρατία, με θέματα που ορίζουν τις ζωές, μας σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, και ενδεχομένως νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Μέσα από τα έργα που επιλέγουμε αναζητούμε τον τρόπο να μιλήσουμε για όλα αυτά τα θέματα και να τοποθετηθούμε ηθικά, ιδεολογικά και καλλιτεχνικά απέναντι τους. Στην πραγματικότητα, προσπαθούμε να πάρουμε θέση απέναντι στη ζοφερή και συχνά ερεβώδη πραγματικότητα που μας περιβάλει».
«Μεμοράντουμ»
«Θέτει ένα εξαιρετικά επίκαιρο ερώτημα: Τι κάνει ο άνθρωπος απέναντι σ’ ένα σύστημα που αναγνωρίζει ως αναξιοκρατικό; Αν του επιτεθεί, το σύστημα θα τον παραγκωνίσει και ο ίδιος θα ηττηθεί. Αν πάλι αφομοιωθεί σ’ αυτό, ο ίδιος ο άνθρωπος θα εκφυλιστεί. Και τελικά, τι κάνει; Υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό στην ερμηνεία του κοινού».
«Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα»
«Αγγίζει μια από τις τραγικότερες πτυχές της ιστορίας του κόσμου, τον πόλεμο. Για την ακρίβεια, αναφέρεται στο «μετά» ενός πολέμου, τότε που ζωντανοί και νεκροί είναι όλοι έρμαια μιας προσπάθειας ανάκτησης εξουσίας και κέρδους. Το κείμενο αυτό είναι σαν να κοιτά με θάρρος την πιο τραγική και την πιο σκληρή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης».
Οι θεατές, φεύγοντας από την παράσταση…
«Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγουμε να το σκεφτόμαστε αυτό για να μην επηρεάσουμε τον τρόπο που δουλεύουμε και μετατοπίσουμε το ενδιαφέρον μας στο να «χειριστούμε» τις αντιδράσεις του κοινού, αντί να εστιάζουμε σε αυτή καθ’ αυτή τη δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, όσο τραγικά κι αν είναι τα πράγματα προσπαθούμε πάντα στις παραστάσεις μας να διαφαίνεται κάπου το δικαίωμα στο όνειρο, στην ελπίδα και στην ποιητική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ελπίζω να μην το χάσουμε αυτό, γιατί μάλλον θα είναι ένδειξη αρνητικής ωρίμανσης».
Το θέατρο
«Για εμάς θέατρο σημαίνει ομάδα, επικοινωνία, συνεργασία, συν-δημιουργία, αποδοχή και σκληρή δουλειά. Προσπαθούμε να βρούμε το όριο μεταξύ της αυστηρής μεθοδολογίας και του οράματος και το όριο μεταξύ της αίσθησης ότι ως ομάδα νιώθουμε οικογένεια αλλά αυτό που κάνουμε δεν παύει να είναι δουλειά».
Το έργο
«Η θεματολογία που ξεκινά απ’ το κοινωνικό και το ανάγει σε πολιτικό. Επιλέγουμε συχνά να εξετάσουμε ένα παρελθοντικό κοινωνικό φαινόμενο που έχει ένα ηχηρό
πολιτικό αποτύπωμα, στο σήμερα. Μας ελκύουν ιδιαίτερα ιστορίες ελληνικές και οικείες και προσπαθούμε να τις φέρνουμε στη σκηνή με ειλικρίνεια. Ακόμη, μας
ενδιαφέρουν πολύ τα νέα ελληνικά μυθιστορήματα και η δραματοποίησή τους ενώ τα τελευταία χρόνια, έχουμε ρίξει το βάρος μας στη νεοελληνική δραματουργία».
«Οι Σπυριδούλες»
Ξέρουν να: «Να μαγειρεύουν, να βάζουν μπουγάδα, να τρίβουν το πάτωμα με βενζίνη, να το γυαλίζουν μετά με κερί, να ταΐζουν τα μωρά, να προσέχουν τα μεγάλα, να σηκώνουν τα ψώνια, να πηγαίνουν στο φούρνο τα ταψιά, ν’ ανοίγουν φύλλο, να ξεσκονίζουν, να βαράνε με τον κόπανε τα χαλιά, να περπατάνε στις μύτες, να βγάζουν τα σκουπίδια, να μαζεύουν την αλληλογραφία, να στρώνουν τα κρεβάτια, να μαζεύουν τα γυαλιά, να
μαντάρουν κάλτσες…Να σιδερώνουν όχι, δεν ξέρουν, αλλά θα μάθουν. Δεν ήτανε σε σπίτια προηγουμένως, πρώτη φορά. Απαιτήσεις δεν έχουν. Ό, τι τους δώσετε. Ένα κρεβάτι να κοιμούνται και φαΐ. Γράμματα όχι, δεν τα πρόλαβαν. Είναι εννιά, πάνε στα δέκα. Όχι, όχι δε μιλάνε
πολύ… Όμως η Σπυριδούλα βρίσκει το θάρρος να μιλήσει κι έτσι, ανοίγει ο δρόμος, για να μιλήσουν όλες και όλοι».
Οι θεατές, φεύγοντας από την παράσταση…
«Θέλουμε σίγουρα να σκέφτονται. Να συζητάνε. Είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν».
Το θέατρο
«Πολιτική πράξη, εργασία, τέχνη, ανάσα, συναντήσεις, εικόνες, συγκίνηση, συλλογικότητα, ομάδα, ανάταση ψυχική, αγωνία, στρες, κόπος, χαρά, κέφι, δύναμη, έρωτας, έρευνα, κατάθεση, διάλογος, ρυθμός, διακύβευμα, στόχος, δοκιμές, Ζωή».
Το έργο
«Η πλοκή συμβαίνει κυρίως στο μυαλό του θεατή και όχι στη σκηνή με τον παραδοσιακό τρόπο. Αυτό οφείλεται στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, ότι βασίζεται στον λόγο και προσκαλεί τον σημερινό θεατή να κάνει αυτό που δύσκολα κάνουμε σήμερα. Να ακούσει».
«Το Συνέδριο για το Ιράν»
«Γίνει στην πραγματικότητα και συγκεκριμένα στο ίδιο το Ιράν, για να αντιμετωπίσουμε ευθέως το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καταπατούνται και εκεί».
Οι θεατές, φεύγοντας από την παράσταση…
«Να είναι ενεργοί και με τις αντένες τους ανοιχτές, τόσο στο μυαλό όσο και στην ψυχή. Να μετακινηθούν έστω και λίγο από αυτά που νομίζουν ότι ξέρουν. Θέλουμε να αυξήσουμε την ενσυναίσθησή τους τόσο σε κοινωνικό όσο και προφανώς, σε πολιτικό επίπεδο».
Το θέατρο
«Δεν μπορούμεα να βγάλουμε από το μυαλό μας τον ορισμό που έδωσε ο Αμερικανός συγγραφέας και σκηνοθέτης Τζορτζ Κοστέλο Γούλφ: "Ανθρωποι κάθονται στο σκοτάδι και βλέπουν ανθρώπους στο φως να ανακαλύπτουν πόσο απαίσιο, φριχτό και υπέροχο πράγμα είναι να είσαι άνθρωπος"».