Το bar2046 είχε ανοίξει και ο Γουόν Καρ Βάι λογικά θα μας φόνταρε με μία ατμοσφαιρική μουσική υπογραφής Ουμεμπαγιάσι. Είπα στον Αργύρη ότι τον έμαθα στο Φάουστ της Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. «Κι εγώ στο Φάουστ με γνώρισα κατά κάποιον τρόπο. Η περίοδος Φάουστ-1984 είναι μία ουάου περίοδος της ζωής μου». Και κάπως έτσι, ξεκινήσαμε να μιλάμε.
Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των θεατών σου. Άλλος σε ξέρει από το Κόκκινο Ποτάμι, άλλος από το Σασμό, άλλος από το Βασιλιά Ληρ, άλλος από τον πρώτο σου μονόλογο. Έχει ένα ενδιαφέρον πώς αυτοί οι θεατές κι αυτές οι δικές σου εμπειρίες λειτουργούν ως μικρά θραύσματα και ενώνονται όταν οι δρόμοι μας συναντιούνται.
Απεχθανόμαστε σίγουρα όλοι την ερώτηση «πού είσαι τώρα». Γιατί αν είσαι, πρέπει να απαντήσεις και αν δεν είσαι πρέπει να σκεφτείς τι να πεις. Έχω περάσει άπειρα δοκιμαστικά τα τελευταία τρία χρόνια. Κάποια πράγματα, προχωράνε, κάποια όχι, κάποια δεν επανέρχονται ποτέ, κάποια ακυρώνονται, κάποια δε γίνονται. Αυτή είναι μια συνεχής ματαίωση ως προς το «τελικά, τι θα γίνει; Πώς θα ζήσουμε».
Καλή και η αφίσα, καλή και η σκηνή, καλό και το μπάνερ, καλά και τα Φεστιβάλ, καλές και οι συμμετοχές σε αυτά αλλά στο τέλος σε νοιάζει αν θα βγει ο Νοέμβρης, ο Δεκέμβρης.
Βλέπει ο κόσμος μια επιτυχημένη στιγμή σου και δεν ξέρει πόσες αποτυχημένες στιγμές είχες για να πετύχεις κάτι. Ή την πιθανότητα να το κάνεις.
Αυτό που μου έδινε χαρά και δίνει σε όλους τους καλλιτέχνες είναι η ευκαιρία να με δοκιμάσεις και η ευκαιρία να με απορρίψεις. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που δεν έχουν καν την ευκαιρία να τους απορρίψουν.
Προσπαθώ να είμαι εντάξει σε έναν κόσμο που είναι αναξιόπιστος και αυτό, με κάνει επαγγελματία. Να προετοιμάζομαι για την ταινία σου, τη δουλειά σου, την πρόβα σου ακόμα κι αν δεν πληρωθεί. Για να μπορώ να είμαι εκεί και στην επιτυχία σου.
Είναι άλλο να έχεις ταλέντο και άλλο να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός.
Έχουμε αυτοπροσδιοριζόμενους καλλιτέχνες πια.
Από τη στιγμή που δόθηκαν το σενάριο, τα σκετσάκια, τα πατατάκια, οι υπότιτλοι σε όλους, και όταν λέμε σε όλους, σε όλους. Δεν έχει καμία σχέση με το stage. Είμαι πολύ περήφανος, πολύ ανακουφισμένος, δείξτε ό,τι θέλετε από το σπίτι σας και τώρα, αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου. Αφήστε με να κάνω καμιά ταινία.
Σε κάθε σετ ή κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, μου αρέσει να κάνω λίγο πίσω, να παίρνω μια ανάσα και να λέω μου αρέσει ή δε μου αρέσει αυτό. Είναι το δώρο που κάνω στον εαυτό μου για να κλέβω λίγο οξυγόνο. Παίρνω αναμνηστικό από το χρόνο.
Στη Βαλίτσα, ήταν μια δουλειά που μου άρεσε να είμαι εκεί. Να περιμένω το χρόνο μου. Να ανασαίνω. Να στέκομαι. Ήταν μια πολύ ωραία συγκυρία. Ωραίοι συνεργάτες, συνάδελφοι.
Θέλει χιούμορ. Μαυρίλα θα υπάρχει.
Πώς είναι ένα γυμναστήριο; Βαριέμαι τη λέξη σεμινάριο. Εγώ το αντιλαμβάνομαι ως στούντιο αυτό που κάνω στα σεμινάριά μου. Θες να δουλέψεις τη σκηνή σου; Το self tape σου; Μια σκηνή οσκαρική; Εγώ αυτό θέλω να κάνω. Αφού δε μας δίνεται η ευκαιρία θέλω να το δοκιμάσω, να δω πώς είναι. Είναι κάτι που εμένα μου έλειπε και θέλω να το προσφέρω. Το acting on camera είναι ένας ασφαλής χώρος.
Λέμε πολλές φορές για το βλέμμα του Αλ Πατσίνο στο Νονό. Μπορεί απλά, να κοιτούσε το σημάδι σωστά. Το έχεις σκεφτεί αυτό;
Το Digger ήταν πράγματι μια φανταστική ταινία, μπορούμε να το λέμε, ήταν και πρόταση στα Όσκαρ.
Στο Digger, πήρα δύο μηχανές, πήγα στο εξωτερικό να βρω coach. Πήγαινα κάθε μέρα και παρακολουθούσα ένα μηχανικό σε ένα συνεργείο. Να λερώσω τα χέρια μου. Άλλοι το λένε method, εγώ το λέω περιέργεια. Τους τελευταίους πέντε μήνες παίρνω βάρος για μία ταινία και κάνω βάρη. Τελικά, τι θυσίες κάνει ο καθένας για να πετύχει μία σκηνή;
Δεν είμαστε σε αυτήν τη φάση να αποφασίζουμε εμείς τι θα κάνουμε. Είμαι καταδικασμένος να με επιλέξουν. Δεν είμαι ο γιος κάποιου να αποφασίζω μόνος μου.
Θέλω καλλιτεχνική ομάδα. Θέλω καλλιτεχνική παρέα. Θέλω να γελάσω. Είναι συνυφασμένο το θέατρο με το κόβω φλέβα και στους θεατές και στους παραγωγούς. Απλά μετά, το φτιάχνουμε στα Social Media.
Σπούδασα το να είμαι λειτουργικός και αποτελεσματικός σε κάθε συνθήκη. Τώρα αν βγεις από τη συνθήκη και σου λείπει ένα συκώτι, ένα μάτι, αυτό είναι κάτι άλλο.
Όλοι ψάχνουμε τη φωνή μας. Αυτή η φωνή που θα σου φέρω εγώ, τι σου στερεί; Τι θα σου στερήσει;
Δεν αποφασίζεις κάποια στιγμή να γίνεις κάτι. Σε πάει από μόνο του.
Το σκίτσο για μένα έχει διαλογιστικό χαρακτήρα. Μόνο εγώ μπορώ να καταγράψω τα όνειρά μου σε σκίτσο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Ούτε το ΑΙ ελπίζω.
*Η Βαλίτσα, κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Tanweer.