Σάββατο. 16.35. Το σημείο συνάντησής μας έχει οριστεί λίγα μέτρα μακριά από το σημείο εκκίνησης του παραλίμνιου αγώνα του 1 χλμ. των ΑμεΑ. Είναι χαμογελαστός. Είναι αισιόδοξος. Είναι έτοιμος.
Τρέχω πάντα για όλους. Για μένα, για την κόρη μου, για τη γυναίκα μου, για τους φίλους μου, γι’ αυτούς που ξέρω, γι’ αυτούς που δεν ξέρω, γι’ αυτούς που δεν ξέρω και με ξέρουν.
Η άσκηση είναι ένα καταφύγιο που σου επιτρέπει να αντιληφθείς την πραγματικότητα και στη συνέχεια, να την αλλάξεις. Η ζωή μας διέπεται από ευκολίες και δυσκολίες τις οποίες πάντα μπορούμε να αλλάξουμε.
Η άσκηση με έχει βοηθήσει να αλλάξω τη συνθήκη μου, να επανέλθω μετά το ατύχημα που είχα με τη μηχανή και όχι μόνο. Να επιστρέψω καλύτερος. Να γίνω καλύτερος κολυμβητής, καλύτερος αθλητής. Και στη μεγάλη εικόνα, να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Ακόμα κι αν δεν το θέλουμε, ό,τι κι αν συμβεί, όποια κι αν είναι τα θέλω μας, η άσκηση μας κάνει όλους καλύτερους ανθρώπους. Μας βοηθά και μας μαθαίνει πώς να συμπεριφερόμαστε καλύτερα. Στο συνάνθρωπο, στο φίλο, στην οικογένειά μας. Και κυρίως, στον εαυτό μας.
Ο αθλητής, στην καθημερινότητά και την καθενυχτότητά του, έχει έναν σκοπό: Να βγει νικητής. Να βγει νικητής μεταξύ άλλων; Του εαυτού του; Ενάντια στο φόβο του; Κάτι τέλος πάντων. Αυτό λοιπόν, χωρίς πολλές σκέψεις σημαίνει ότι έχεις να διαχειριστείς το χρόνο, τους άλλους, εσένα. Αυτό το «ντιλάρισμα» των αρνητικών ή των θετικών πιθανοτήτων πρέπει να συμβεί και δεν είναι απαραίτητα κακό. Πρέπει να μπούμε σε αυτήν την κατάσταση.
Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε σε μία κατάσταση αγώνα και να βρισκόμαστε σωματικά ή πνευματικά σε μία κατάσταση ύπνου. Πρέπει να λέμε «θα ανέβω στο βατήρα», με πυγμή.
Είναι δικιά σου επιλογή αν θα κοιτάξεις και θα πεις ότι το άγχος με «κόβει» ή με «ενεργοποιεί». Θέλει προπόνηση κι αυτό. Δεν είναι μόνο τα βάρη ή το νερό ή ό,τι κάνεις. Πρέπει και πριν τον αγώνα ή στη δύσκολη συνθήκη να αποδεχθούμε ότι η ζωή μας είναι ανηφορική και με στροφές. Δεν μπορεί να είναι μία ευθεία γραμμή.
Προτιμώ να κατηφορήσω για να αναπτύξω όσο το δυνατόν υψηλότερη ταχύτητα και να μπορέσω να ανέβω με λιγότερη ενέργεια.
Την πρώτη φορά που ήμουν μέλος της Εθνικής Ομάδας Αθλητών με Αναπηρία νομίζω ότι μου συνέβη το πιο ευτράπελο που θα μπορούσε να μου συμβεί: Κατά τη διάρκεια της αερομεταφοράς της ομάδας, εκεί που βάζουν τις αποσκευές, έσπασαν τον τροχό του αμαξιδίου μου με αποτέλεσμα να μην έχω τρόπο μετακίνησης για τη διοργάνωση. Μου έφεραν ένα άλλο που δεν ήταν σαν το δικό μου ελαφρύ, διαμορφωμένο για το σώμα μου, κτλ., με αποτέλεσμα να χρειάζομαι περισσότερη ενέργεια για να το σπρώξω. Δεν βόλευε πουθενά, ούτε στην τουαλέτα ούτε στο βατήρα ούτε στην προπόνηση, παρόλα αυτά, το διαχειρίστηκα. Κι αυτό με έκανε να είμαι πιο έτοιμος για τον επόμενο αγώνα στο «αν συμβεί κι αυτό». Οπότε έβαλα ένα τικ. Το έζησα και αυτό.
Στα παιδιά που κλείνουν τώρα τα 20 χρόνια τους, θα τους έλεγα: Συνέχισε να κάνεις αυτό που είσαι και αυτό που θες με σκοπό να γίνεις αυτό που είσαι, όχι αυτό που σου επέβαλαν τα φυτευτά όνειρα ή κάποιος αλγόριθμος. Γιατί δυστυχώς, τείνουμε αν όχι είμαστε προϊόντα αλγορίθμου.
Πρέπει να αντιληφθούμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε και ποια είναι η δική μας φαντασία για να μπορούμε να πράξουμε.
Ανάσα για μένα είναι το πώς βλέπω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που βιώνω κάτι.