Το ημερολόγιο Τέχνης Πλάισιο
«Είναι ένας θεσμός για εμάς τους καλλιτέχνες και χαίρομαι που κι εγώ θα μπω σε αυτό το roaster».
Η έμπνευση
«Με βοήθησε πάρα πολύ το Πλαίσιο ως brand για να εμπνευστώ το έργο. Ίσως έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι κι εγώ ο ίδιος και ο κύκλος μου το έχουμε επισκεφθεί πολλές. Συνέδεσα το Πλαίσιο πολύ με τους νέους, τα παιδιά, τους εφήβους, με το ξεκίνημα που θα πάρουν τα σχολικά, κτλ.».
Οι χαρακτήρες
«Κινήθηκα γύρω από τρεις χαρακτήρες που γύρω τους υπάρχει αυτό το περιβάλλον-Πλαίσιο. Η μία είναι λίγο πιο fashinista της τεχνολογίας, ο άλλος είναι λίγο πιο gamer, skateboarder, κτλ και η τρίτη είναι μία ζωγράφος -γιατί και για μένα το Πλαίσιο συνδέεται άμεσα στο μυαλό μου και με προϊόντα που έχουν να κάνουν με τη ζωγραφική- η οποία είναι μπροστά σε έναν καμβά και ξεκινάει να ζωγραφίσει κάτι».
Ο τίτλος
«Ο τίτλος του έργου είναι “Countdown”. Είναι εμπνευσμένο αφενός από την έννοια του ημερολογίου αυτού καθεαυτού και ταυτόχρονα, μου άρεσε σα λέξη, ακουγόταν ωραίο».
Το ψευδώνυμο b.
«Τώρα πάμε πολύ πίσω. Είχα ξεκινήσει να κάνω graffiti το ‘96 με το tag bugs. Αργότερα, γύρω στο 2000 όταν μπήκα στην αρχιτεκτονική, ξεκίνησα να κάνω διαφορετικά πράγματα, πιο ελεύθερα καλλιτεχνικά που ξέφευγαν από το κόνσεπτ του tag, έκανα commissions, συνεργασίες με γκαλερί κτλ οπότε αποφάσισα να κρατήσω το b. από το bugs. Πάντα η υπογραφή στο graffiti είναι η αρχή και το τέλος του έργου. Αυτό, αν το δούμε εικαστικά είναι κάτι πολύ έντονο, μπορεί να σου κάψει και το έργο οπότε ήθελα κάτι πιο minimal. Ήταν κάτι που μου βγήκε ενστικτωδώς. Είναι πλέον ένα logo, δεν είναι υπογραφή ακριβώς».
Ένας κόσμος γεμάτος πράγματα
«Λειτούργησα πολύ προσθετικά. Όταν άρχισα να ζωγραφίζω, έκανα το κοριτσάκι σε κίτρινο-μαύρο. Μετά, άρχισαν να εμφανίζονται διάφορα αντικείμενα άσχετα μεταξύ τους και να δημιουργούν ένα background. Ουσιαστικά, αυτό το background είναι το θέμα με το οποίο ασχολήθηκα. Το κοριτσάκι πλέον από πρωταγωνίστρια μπήκε σε ένα δεύτερο ρόλο ή εξαφανίστηκε ή συνέχισε να υπάρχει κάπου διακριτικά και μπροστά βγήκαν τα αντικείμενα. Αυτά τα αντικείμενα μπορεί να ήταν από αναμνήσεις, πράγματα που όλοι ξέρουμε και τα βλέπουμε συνεχώς κι εγώ με έναν δικό μου τρόπο επέλεγα να τα βάλω μέσα στη σύνθεση με έναν δικό μου τρόπο που έβγαζε ένα νόημα μέσα σε όλο αυτό το χάος».
Ένας κόσμος
«Όλοι σε όλες τις γωνιές του κόσμου έχουμε κάποιες κοινές συνιστώσες, κι αυτό ως γεγονός, μπορεί να μας φέρνει και κοντά».
Η κουλτούρα
«Σίγουρα το Τόκιο, η Οζάκα είναι μέρη πολύ έντονα. Ωστόσο, αν σκεφτώ ένα μέρος που δε θα πήγαινα ποτέ αν δεν πήγαινα για δουλειά ήταν ένα νησί στην Αφρική, στο Κάπο Βέρντε, στον Ατλαντικό. Ήταν ένα πρότζεκτ από μία μη κερδοσκοπική οργάνωση όπου βρεθήκαμε εκεί διάφοροι καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο και ζωγραφίζαμε σπίτια ανθρώπων, βλέπαμε την καθημερινότητά τους με όλες τις δυσκολίες της. Περνούσαμε χρόνο μαζί τους, τρώγαμε όλοι μαζί από κάτι τεράστιες κατσαρόλες».
Οι φαβέλες στο Ρίο
«Είχα μία εικόνα της κατάστασης εκεί από την ταινία, την “Πόλη του Θεού” και χωρίς να προγραμματίσω κάτι, βρέθηκα σε αυτήν τη φαβέλα, τη “Cidade de Deus”. Πήγα μαζί με έναν φωτογράφο Βραζιλιάνο, χτυπήσαμε την πόρτα μιας γιαγιάς και τη ρώτησα αν μπορώ να ζωγραφίσω. Μας έδιωξε. Τελευταία στιγμή, αποφάσισα να βγάλω το μπλοκάκι με το κοριτσάκι που ήθελα να ζωγραφίσω και να της το δείξω. Της άρεσε και μου είπε “κάντο”. Καθώς ζωγράφιζα, άρχισε να μαζεύεται κόσμος, παιδάκια που μου έκλεβαν τις μπογιές και μετά άρχιζαν να ζωγραφίζουν δίπλα μου. Εν τέλει, μαζεύτηκε όλο το χωριό, μας κερνούσαν φαγητά, μπίρες».
Η στιγμή του πρώτου graffiti
«Πρέπει να ήμουν β’ Γυμνασίου όταν αποφάσισα να το κάνω στο σχολείο. Πήδηξα τα κάγκελα, μπήκα μέσα, βρήκα έναν τοίχο και ζωγράφισα. Έφτιαξα μία πόλη που λεγόταν “Pink City”. Δεν ξέρω γιατί την έκανα. Πιστεύω έπαιξε ρόλο ότι είχα κόκκινο χρώμα και μπλε και έκανα ροζ την πόλη με μπλε περίγραμμα».
Η αντίδραση
«Η διευθύντρια του σχολείου, με κάλεσε στο γραφείο της και με ρώτησε αν το έκανα εγώ. Πήρα την ευθύνη με φόβο ότι “την έχω βάψει” αλλά τελικά, μου έδωσε χρήματα να πάρω μπογιές από το χρωματοπωλείο και άδεια για να ζωγραφίσω όλους τους τοίχους του σχολείου. Ειδικά εκείνη την εποχή, ήταν απρόσμενο εντελώς».
Η εξέλιξη του street art
«Γενικά, σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχει περάσει πολλές διαφορετικές φάσεις. Το street art μπήκε πολύ δυναμικά στην τέχνη, τις γκαλερί. Σίγουρα, βοήθησε και ο Banksy που έκανε το μεγάλο μπαμ οπότε όλο αυτό, έγινε πάρα πολύ δημοφιλές πάρα πολύ γρήγορα και πήρε μεγάλη αξία. Πια, βρίσκεται σε μουσεία, έχει αναγνωριστεί παντού ως μορφή τέχνης. Εμπορευματοποιήθηκε αρκετά αλλά ταυτόχρονα, πιστεύω ότι πρόσφερε πολύ στην πόλη».
Επιρροές
«Από αρχιτέκτονες, αγαπημένος μου είναι ο Rem Koolhaas, από ζωγράφους έχω επηρεαστεί πολύ από τον Takashi Murakami και από street artists πάντα υπάρχουν οι Osgemeos, που για εμάς όλους που είμαστε αυτής της εποχής είναι μεγάλο κεφάλαιο».
Συμπληρώσεις
Ημερολόγιο: Αρχή
Graffiti: Ελευθερία
Πλαίσιο: Δημιουργικότητα
2026: Ειρήνη
Χριστούγεννα: Αγάπη
Μία ευχή
«Να πάνε προς το καλύτερο σε παγκόσμιο επίπεδο τα πράγματα. Να είμαστε λίγο πιο αγαπημένοι άνθρωποι, να μην υπάρχει αυτή η πόλωση που τη βλέπουμε από ηγέτες μέχρι σχόλια στο ίντερνετ».