Για έναν μουσικό που βρίσκεται συχνά σε περιοδεία, το ταξίδι σπάνια διατηρεί τη ρομαντική διάσταση που του αποδίδουμε. Αεροδρόμια, πολύωρες διαδρομές με το βαν, σύντομες στάσεις σε διαφορετικές πόλεις και διαρκείς εναλλαγές τοπίων συνθέτουν μια καθημερινότητα στην οποία η μετακίνηση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς.
Για τη Στέλλα, τα ταξίδια έχουν αλλάξει σημασία με το πέρασμα των χρόνων. Από τις λιγοστές και γλυκές αναμνήσεις των παιδικών της διακοπών μέχρι τις περιοδείες στα Βαλκάνια και τις εμφανίσεις μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, κάθε διαδρομή αφήνει πίσω της μια εικόνα, μια μελωδία ή μια απρόσμενη ιστορία.
Έχει αλλάξει για σένα η σημασία της λέξης «ταξίδι»; Πώς τη μεταφράζεις μέσα σου, από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι σήμερα;
Η έννοια της λέξης «ταξίδι» έχει αλλάξει αρκετά για μένα από τα παιδικά μου χρόνια. Οι γονείς μου είχαν ήδη ταξιδέψει αρκετά πριν γεννηθώ και, για να είμαι ειλικρινής, είχαν κάπως κουραστεί από τα ταξίδια. Όταν λέω «αρκετά», δεν το εννοώ με τη σημερινή έννοια, σύμφωνα με την οποία κάποιος μπορεί να ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε διαφορετική χώρα. Είχαν κάνει ορισμένα ταξίδια και αισθάνονταν ήδη χορτασμένοι από αυτή την εμπειρία. Έτσι, μπορώ σχεδόν να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού τα ταξίδια που έκανα μαζί τους όταν ήμουν παιδί. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραίτητα κακό. Επειδή ακριβώς δεν ήταν πολλά, τα θυμάμαι όλα με μια ξέγνοιαστη γλυκύτητα. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς, αφού πλέον το 90% των ταξιδιών μου γίνεται για συναυλίες. Οι συνεχείς μετακινήσεις με έχουν κουράσει αρκετά και γι’ αυτό, όταν έρχεται η ώρα των διακοπών, προτιμώ να μένω στο ίδιο μέρος για όσο περισσότερο γίνεται.
Ποια εικόνα έχεις κρατήσει από την πρώτη σου περιοδεία και ποια είναι μια πρόσφατη, έντονη στιγμή από κάποιο tour;
Η πρώτη μου περιοδεία στο εξωτερικό ήταν στα Βαλκάνια. Μια εικόνα που μου έχει μείνει χαραγμένη είναι από τη στιγμή που μπαίναμε βράδυ στο Κόσοβο. Η περιοχή στα σύνορα έμοιαζε με μια τεράστια χωμάτινη αλάνα. Δεν ήξερες ακριβώς προς τα πού έπρεπε να κινηθείς· απλώς ακολουθούσες τα φώτα που οδηγούσαν στον συνοριακό σταθμό. Μια πιο πρόσφατη και πολύ όμορφη ανάμνηση είναι από τον περασμένο Ιούνιο, στο Best Kept Secret της Ολλανδίας. Την ημέρα που εμφανιζόμασταν είχα τα γενέθλιά μου και, εντελώς ξαφνικά, βρέθηκα μπροστά σε περίπου 10.000 ανθρώπους που μου τραγουδούσαν το "Happy Birthday".
Υπάρχει κάποιο σημείο του πλανήτη στο οποίο, με τα χρόνια, ανυπομονείς όλο και περισσότερο να επιστρέφεις, είτε λόγω της πόλης είτε λόγω του κοινού;
Δεν σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο. Αυτό που ανυπομονώ πάντοτε είναι να συναντήσω τους ανθρώπους που θα έρθουν να παρακολουθήσουν τη συναυλία, όχι να βρεθώ σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος.
Υπάρχει, ωστόσο, κάποιο μέρος που σου αρέσει να επισκέπτεσαι συχνά, ανεξάρτητα από τις επαγγελματικές σου υποχρεώσεις;
Η Ανδρίτσαινα, στην Πελοπόννησο.
Μπορείς να θυμηθείς μία άβολη και μία αναπάντεχα όμορφη στιγμή από κάποιο live σου;
Μια αρκετά άβολη στιγμή ήταν όταν, στη μέση ενός live, ο μπασίστας μου μού έκανε νόημα ότι έπρεπε οπωσδήποτε να πάει στην τουαλέτα και ότι ίσως αναγκαζόμασταν να σταματήσουμε τη συναυλία. Ευτυχώς, τελικά το ξεπεράσαμε και δεν χρειάστηκε να διακόψουμε. Μια πολύ όμορφη στιγμή συνέβη σε μια συναυλία στην Κοπεγχάγη. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, σήκωσα το χέρι μου ψηλά και άρχισα να το κουνάω δεξιά και αριστερά. Αμέσως μετά, ολόκληρο το κοινό έκανε ακριβώς την ίδια κίνηση. Ήταν κάτι εντελώς αυθόρμητο, αλλά ταυτόχρονα πολύ συγκινητικό, γιατί εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα μια πραγματικά έντονη σύνδεση με όλους τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί.
Τι παίρνεις πάντοτε μαζί σου στον δρόμο, πέρα από τα αυτονόητα; Ένα αντικείμενο, μια συνήθεια ή ακόμη και μια μικρή εμμονή.
Ίσως μόνο ένα μικρό κόκαλο παπουτσιών, το οποίο έχω πάντοτε στη βαλίτσα μου. Με βολεύει πολύ, ειδικά όταν χρειάζεται να ντυθώ βιαστικά.
Υπάρχουν τραγούδια ή ιδέες από κάποιο άλμπουμ σου που γεννήθηκαν στον δρόμο, ανάμεσα σε στάσεις και συναυλίες;
Εννοείται. Το αυτοκίνητο και το βαν με εμπνέουν πολύ. Έχω γράψει αρκετές ιδέες στον δρόμο. Τις ηχογραφώ πρόχειρα στο κινητό μου και, στη συνέχεια, τις επεξεργάζομαι και τις εξελίσσω στο στούντιο.
Αν η μουσική σου ήταν ένα road trip, ποια διαδρομή θα ήθελες να ακολουθεί και από ποιες εικόνες θα συνοδευόταν;
Δεν μπορώ να σκεφτώ μόνο μία διαδρομή. Η μουσική είναι όλες οι διαδρομές και όλες οι εικόνες μαζί.
Από τα λιγοστά ταξίδια των παιδικών της χρόνων στις αδιάκοπες μετακινήσεις των περιοδειών, η Στέλλα μιλά για τις εικόνες που έχει συλλέξει στον δρόμο, τις απρόβλεπτες στιγμές των live και τη σύνδεση με το κοινό, που για εκείνη έχει πάντοτε μεγαλύτερη σημασία από τον ίδιο τον προορισμό.